Işığın gölgesi Şiiri - Eylül Çiçeği

Sen beni o sığ sularında solar mı sandın?
Gidişinle bu dertli başı yıkılır mı sandın?
Kendi küçük oyununda sen öyle bir yandın;
Bak şimdi benden uzağa, o parlayan hayata!

Üzerimden attım o ağır, dertli bulutu,
Gözlerimde parlar artık yarının umudu.
Çiğdem kıştan çıktı, buldu asıl duru kutu;
Sen kendi karanlığında avun dur o sahte adımla!

Öyle bir hayat ki bu; ne sitem var ne yara,
Gülüşüm sığmaz artık senin o dar duvarına.
Etrafım sarılıyken o en güzel dostlarla;
Sen uzaktan izlersin, için yana yana!

Neredeyim diye merak ediyordun ya hani?
Kendi zirvemdeyim artık, unuttum o fani teni.
Bu öyle bir gurur ki, kıskançlıktan eritir seni;
Sen o sığ dünyanda kal, ben döndüm asıl bahara!