İrfan Kaya Şiirleri - Şair İrfan Kaya

Hey çocuk!
Saçlarına dalga vurmuş, dalgalanmış gri kahve
Ufkun ufuklara açılmış hayallerince
Hey çocuk!
Çocukluktan saklı kalmıştır suçluluğumuz
Akşam yemeği sofrasında

İyi değilim. İlaçlarla ayakta durabiliyorum diyebilirim. Şiir yazıyorum. Çirkin bir şiir yazıyorum. Resim yapıyorum yağlıboya. Manzaranın çimenlerini değil, çimenlerin hücrelerini çiziyorum. Kötü bir şiir yazıyorum. Realitelerin içinde yaşadığını ısrarla savunan insanların masal dünyalarına komşuluk yapmakla meşgulüm. Bu meşguliyetim beni çok meşgul ediyor. Haklısın, halâ “kimim ben” sorusuna net cevap bulabilmiş değilim. Ama bu soruya cevap bulduğunu sanan insanların içinde bulunduğu gafleti görebiliyorum. Avuntu işte. En azından “ben ne olmadığımı biliyorum” avuntusu.
Kendini aşmaya çabalama süresi bitti. Erdem giderek uzaklaşıyor dalgaların arasında. Daha gençken geleceğe yönelik plan proje çizmek kolaydı. Hatta hedefleri yönetmek daha kolaydı. Şimdi daha zor. Hatta hedefler netliğini yitirmiş.
İyi değilim çünkü İYİ değilim. Çünkü aklımın, kalbimin “anlam” olarak nitelendirdiği şeyler ya anlamını yitirmiş ya da yeterince değer görmeyince uzaklaşmaya başlamış.
Gözlerime bakıyorum zaman zaman. Umudumu yitirip yitirmeyeceğimi anlayacağım. Hani iyi değilim desem de halâ küçük bir ışık yanıyor.
İdareten yaşamak, karanlığa, belirsizliğe doğru adımlamak şimdilik gücümün yettiği bu diyebilirim.
Benim harcım dostum; sorgulamalarla sevişircesine muhatap olmaktır. Tuhaf bir alışkanlık gibi. Çözdükçe yeni bir soru çıkmayı ihmal etmiyor. Gecikmiyor. Unutmuyor. Unutkanlık, ihmal, sorumsuzluk, gerçeğin derinliğinden kaçmak; bunlar hep insan için geçerli. Sorular bunları yapmıyor.

Nereye yürüsem eski püskü
nerede yürüsem parke taşları
nereden girsem keman konçertosu
ince elekten geçirirdim hayatı
unumu alıp elime
yeniden yeniden yeniden

Şafak doğuyordu
Yanımdaydın, uzaktaydın
Satın aldığın balonları göğe uçurmuştun
Özlemli gecelerden bahsetmiştin
Delice sevişmiştin
Farz etmiştin ki göğsüme düşecektin

El değmemiş ufkunda yeşil ovaların
Çimler boy olmuş, dizlerinde kısrakların
Çıplak sırtında gizlerimiz koşuyor
Koşmuyor
Yüzüyor ekin dalgalarında
Hırçınlığım yelelerine yapışmış

Şiirli bir kış akşamıydı
Karanlık deniz kıyısı
Uzaklarda liman feneri
Biraz yaprak
Biraz toprak
Biraz yosun

Bir bildiği vardır kaderin

Nasıl dikildiysen önümde
Neredeyim bilemedim
ve öğrendiğim son şey
Sırtımda bıçakla yaşama acısı

Son defa düşünüyorum gözlerine dökülen goncaları
Son defa düşüyorum hançerlerden
Sahildeki ıssız kayıktan küllerini savuruyorum
Gecelere yazılmış neyin varsa hınçla siliyorum

Son defa

ey okyanusu boyayan kesafet
incecik, narin safran çiçeği
rüzgarın şarkısına savrulur kırmızıları
soğuğa inadına direnen kökleri
bir uzak kayalığa çarpan çığlığından
devrildim, devriliyorum halâ

sabah
ılık rüzgâr
ufuk çizgisinde rotasız gemi
omuzlarda raks eden kara, dalgalı saçlar
Yalnızlığa demir almış genç bakış
Sonbahardan satın alınmış yapraklar savrulmakta