İnsanlar Neden Değişir? Şiiri - Aytaç Ba ...

İnsanlar neden değişir, bilir misin?
Çünkü bazı vedalar, bir insanın yaşını bir gecede büyütür.
Çünkü bazen en çok güvendiğin el, seni tam düşeceğin yerde bırakır.
Çünkü hayat, kimseye çocuk kalacak kadar merhametli değildir.
Bir zamanlar gülmeyi bilen gözler, susmayı öğrenir.
Konuşmayı seven diller, içine gömülür.
Kalabalıkları seven insanlar, bir pencerenin önünde tek başına yağmuru dinlemeye başlar.
İnsanlar durduk yere değişmez.
Her değişimin ardında adı konulmamış bir yara vardır.
Bir dostun ihaneti…
Bir sevgilinin yarım bıraktığı cümle…
Bir annenin sessiz gözyaşı…
Bir babanın yokluğu…
Ve kimsenin görmediği geceler…
İnsan, en çok da kimse görmezken değişir.
Bir zamanlar "Ben asla böyle olmam." dediği ne varsa, gün gelir aynaya baktığında hepsini kendi yüzünde bulur.
Çünkü hayat, insana sözünü unutturur.
Acı öğretmendir.
Hem de en serti.
Kitaplar anlatamaz bazı dersleri.
Bazı gerçekleri yalnızca kırılmış bir kalp okuyabilir.
Bir zamanlar herkese yetişen insan, artık kendi yorgunluğunu taşımaya çalışır.
Bir zamanlar herkese inanan insan, şimdi kelimeleri bile tartarak dinler.
Çünkü güven, bir kez kırıldı mı, aynı yerinden bir daha filiz vermez kolay kolay.
İnsanlar değişir...
Çünkü beklemek yorulur.
Affetmek tükenir.
Sabretmek eskir.
Ve umut bile bazen, kapısını çalmayan bir misafiri beklemekten vazgeçer.
Kimi sevgiden değişir.
Kimi sevgisizlikten.
Kimi bir mezar taşının başında.
Kimi boş kalan bir sandalyeye bakarken.
Kimi dönmeyecek birini beklemekten.
Kimi de dönen ama artık eskisi olmayan birini görünce...
Aslında değişen insan değildir bazen.
Değişen, onun dünyaya bakışıdır.
Eskiden çiçek gören gözler, şimdi dikenleri sayar.
Eskiden gökyüzüne bakan baş, şimdi yere eğilir.
Eskiden "Her şey güzel olacak." diyen dudaklar, şimdi sessizce susmayı seçer.
Ve en acısı da şudur...
İnsan, başkalarını üzmemek için kendini yavaş yavaş tüketir.
Kimse fark etmez.
Çünkü güçlü görünen insanların en sessiz çığlıkları olur.
Bir gün gelir, eskiden saatlerce konuşan biri, tek kelime etmez.
Eskiden herkesi affeden biri, arkasına bile bakmadan gider.
İşte o zaman derler ki:
"Çok değişmiş..."
Oysa kimse sormaz:
"Seni bu hâle kim getirdi?"
Belki de insanlar değişmez.
Sadece, içlerinde sakladıkları gerçek yüzlerini hayatın sert rüzgârına teslim ederler.
Çünkü bazı acılar, insanı kötü yapmaz.
Sadece daha sessiz...
Daha dikkatli...
Daha yalnız...
Ve biraz da eskisi kadar kolay güvenemeyen biri hâline getirir.
İnsanlar neden değişir diye sorma.
Bazen bir kırgınlık, yüzlerce güzel günü unutturur.
Bazen tek bir ihanet, ömür boyu kurulan güveni yıkar.
Bazen de insan, başkası yüzünden değil, kendi yaralarını taşımaktan yorulduğu için değişir.
Ve işte o gün, aynaya bakan kişi şunu fısıldar:
"Ben değişmedim... Beni değiştiren hayat oldu."