İnanmak Şiiri - Sabri Servetoğlu

gülüşün
eski mahallelerin sabahıdır
yağmurdan sonra açılan
utangaç bir pencere gibi
rüzgâr adını fısıldayınca
kuşlar göğü değil
sessizliği değiştirir

sen kırılmış bir kanadı saklıyordun
ben eksik kalan bir kalbi
aynı göğün altında
iki yarım birbirini bulunca
kim demiş
uçmak yalnız kusursuzların işidir

gel
omzuma bırak
bütün yorgun akşamlarını
çünkü ben
kalbimin en kuytu yerinde
iki kişilik bir gökyüzü büyüttüm

zemheri uzar elbet
şehirler kararır
trenler gecikir
insan bazen kendinden bile vazgeçer

ama sevda
bir mumun tükenen alevi değildir

iki insan
aynı karanlığa inanmayı bırakınca
sabah
en derin geceden yürüyerek gelir.

çünkü bazı insanlar

bir ömre değil
bir nefese sığar

ve bazı nefesler
bir ömrün eksik bıraktığı
bütün cümleleri tamamlar

artık biliyorum

sevgi
aynı gökyüzüne bakmak

birbirinin içindeki
kararan mevsimi
ışık sanacak kadar
inanabilmektir

bir gün

saçlarına düşen ilk akı
parmaklarımla değil
gülüşümle okşayacağım

çünkü zaman

yalnız aynaları yaşlandırır

kalbini değil

ve eğer yeniden kırılırsak

cam gibi dağılmayacağız

tohum gibi

toprağın en sessiz yerine düşüp
yeniden
çiçek açacağız.