İlyas Kaplan Şiirleri - Şair İlyas Kaplan

her şey basit bir yanılgı
her çelişki bir başka yanılgıya gebe oysa…
sızıntılar, hava boşlukları
kavissiz, yokuşsuz bir düzlükte
bir göç var
ne zaman, ne şekilde, ne yere bilinmiyor

ümidin eğilişini taşıyor
susuz kaldığı yeryüzüne
mavinin yeniden dirileceğinin belgesi olarak
yürüyor yeryüzünde
fırtınaların durulacağını söyleyen

Uçsuz bucaksız bozkırın ortasına dikilmiş,
umutsuz tek ağaç gibi ,
en kutsal inançları,
en iri yeminleri,
en acı anıları,

tıpkı sağır ve dilsizler gibi sus
gecenin koyulaştığı anlarda
sessizliğin çatlaklarından sızanlara karşı
sus…
yeni cellatlar bekleyen kurbanlar gibi
güneşin doğduğu yerden

tüm ruhumu ele geçirmiş hiçbir yer sensiz değil
aklım fikrim hep senle
sen içimde bir sır gibisin desem
ben bilmiyorum, sen biliyorsun desem
beni tasdikler
her zerrem her nefesim

seni arıyorum halbuki göz bebeğimdesin
kalbim özlüyor seni, oysa sinemdesin
tüm ruhumu ele geçirmiş hiçbir yer sensiz değil
seni anmak, seni sevmek aşkların en yücesi
aklım fikrim hep senle

sadece verilen bir söz bu
kimselere göstermek istenilmeyen bir sözleşme
sessiz bir sırdaşlık
onurlu bir ittifak
tüm parçalanmışlığı onaran bir senetleşme
çileli

yalnız sen güldükçe sevinir bu pervane
yalnız seni gördükçe neşeye boğulur
gözünün feri seninle yanar
seninle doyar
seninle kanar

atılan her adım bazen
provası yapılmamış bir zamana çıkar
dipsiz uçurumlara dönüşür
bugünleri yaşamayı bana babam öğretti

çocukluktan kalma saatlerde

kimse cehennemi anlayamamış
cehennem
hatıraların küllenmesi
ümitlerin susmasıdır
cehennem haykıramamak
ağlayamamaktır