İlhami Bulut Şiirleri - Şair İlhami Bulut

EN İLKİN TOPRAKTAN ALDIM
BU TOPRAKLARDAN ALDIM
SENİN EZELİ KOKUNU EY NAZLI YAR
/
TOPRAK GİBİ YAR OLDUM SANA
BENİM SESİM Kİ BEN ANADOLUYUM

Bizim sol tarafta oturur; Mevlana ve Yunus
Mevlana; evlat gel, ara sıra görün dedi bize
Yunus; hani bu dünyanın ilk sahibi deyince ;

boş konuşmam ben
ya şiir olur ya elvada
ya da
sadece gözlerin konuşur
lal olur dinlerim bir kenarda

türkülerin içinden çekip gidersin
kekeme bir rüya dili kalır aramızda
melodik izlerde titreşirken kalbim
şarkılardan yükselir ılık bir elveda

güneş bile soğuyor bazı hallerde

Hiç değilse gülmeli
Bayramlarda gülmeli hiç değilse
Çehre-i masumlar
Didelerimizde uyuyan dağ gibi
.tahta atları bozkırlara süren
.el kadar çocuklara kaldı yine umutlar

Şiirler senin yokluğunda gelir bana
Kanadında güneş taşıyan şey
Yatakta yuvarlanır gibi değil
Yangına vurulmuş
Karanlık orman gibi gelir bana

bahar kokuyor gözlerin
bi hesaba oturalım şimdi
bütün çiçekler senin
ellerin benim olsun
kim ki cayarsa
aşk ona haram

Dil çiçeklenir kalbin kargı dalında
Bu mevsimde bülbüle meydan okunur
Açığa çıkarır gül içimdeki türküyü
Bir yalnızlık kapatır beni

ŞİİR NİYE YAZILIR?

Başlıktaki soru kipini tüm zamanların tüm şairleri yerine; bütün özgül ağırlığı ile bir güle tevil yoluyla yöneltelim mi?
Ey gül sen ne için açıyorsun diyerek!
- Güzel kokunla rayiha vermek için mi?
- Rengârenk dokunla daha güzel görünmek için mi?

deniz mavisi gibi
tertemiz bir ziya
,bir çocuk görünce
yıkanır bakışlarım

,mosmor olup