İlhami Bulut Şiirleri - Şair İlhami Bulut

ipucunu verirdi annem
hazır kanatlarımız vardı
uçurtmalı bir çocuktum
çocukluğum çoğaldıkça
bir melek olurdu annem
*

mutlu bir yoksul gibi arada bir ağlıyor
gel yatıştır kalbimi bu dert sensiz aşılmaz
şiir kabı kırıldı sızıltı çoğalıyor
dilimi ısırmışım bu lafla anlaşılmaz

bir sükunet içinde akıyor bu dizeler

Fırtına içinde geçen günleri
Sen unuttun ama ben unutamam
Elimden usülce düşen gülleri
Sen unuttun ama ben unutamam
*
Yuva teklifine dudak bükmeni

Kalbin damağında kaldı
üşüyen alevli şiirler
aşkın tadını ateşten aldık biz
dört nala küreledik karanlıkları
sökerken ne hale geldik hele
geceyi tıkayan şafakları

omuzladığın oldu mu hiç tenha bir vakti
kayan yıldız gibi içine düştün mü gecelerin
ince ve hercai bir karasu inerken kanatlarına
hiç duasını aldığın oldu mu yaralı serçelerin

arı kovanı gibi uğuldadı mı boşalmış kalbin

Heybe gibidir kalbimiz
Birden boşalınca bir gözü
Sıyrılır yürek kamburundan
Ayrılıkta güzeldir vakti gelince

Benim efkârımla çakıldı bu dağlar
Nehir nehir akan benim
Suyu gölden taşırdı şimdi dolunay
Sen deryam olmaya var mısın

Gök gürültüsü geliyor bu şiirden

Gönül tetiğini çekelim dostlar
Şiir mermisiyle vurun acıyı
Kara vicdanlılar kan buladılar
Yiğit yüreklerle sarın sancıyı....İlhami Bulut..Elazığ
*
Kin husumet ve de haksız bir çıkar

Sılayı gurbetle başlar takasa
Kara istasyonda oynuyor YAŞAR
Raydan raya geçer girer makasa
Bir tren garında ağlıyor YAŞAR

Elemle iç içe çocuk coşkusu

,,yaşamak savaştır diye başlardı
gümüş renkli gençlik yıllarımızda
kahramanca bir gürültü gelirdi
okuduğumuz mavi şarkılarda
/
edebiyat örgüt kurmuştu kalbimizde