"Sensizliğe Büyüyen Çocuk"
Sen gittin baba,
Güneşin sesi kesildi odamda,
Rüzgâr suskun, ağaçlar kimsesiz,
Bir çocuk kaldı geriye, gözlerinde kırık bir bahar.
Sensizliğe Sığmayan Aşk
Sevgili İbrahim, hatırlıyor musun?
Çaylarımız dumanlı, sohbetimiz koyuydu.
"Haberimi yapmıyorsun abi" demiştin hani,
Şimdi haberin yüreğimizde yankılanıyor sessizce...
Sensizliğin Çığlığı
Kalbim ağrıyor, isminle uyanan her sabah,
Bir asi savaşçıyım, zincirlenmiş umutlara.
Yokluğun, karanlık bir mağara gibi,
İçimde yankılanan sessizlik: ölümden farksız.
“Sensizlikten Geçerken”
Ve özledim seni...
Sen şimdi bende uzaklarda,
Ben ise sensizliğin çölünde,
Suyun hayaliyle yanarken dudaklarım çatlıyor.
Sesi ve Gülüşü Huzur Veriyor
Bir ses yankılanır içimde,
Rüzgâr gibi hafif,
Anne duası gibi içten,
Geceyi aydınlatır sessizce.
SESLENİŞİMİN DİRENİŞİNİ
Yine mevsim son bahar,
Aylardan Kasım
Özlemlerim karanlık
Düşlerim prangalı
SEVDAM
Yitik özlemlerini solunca,
Dolu dizgin umutla,
Yamalı gülüşlerimi
Gizleyecek yer bulamıyorum gözbebeklerinde.
SEVGİLİM
Melek gibi yüzüne hayran olduğum
Canım kadar sevip yüzüne hasret kaldığım
Aşkım sevgimi kalbime gümdüğüm
O günler aklıma geliyor SEVGİLİM.
Görmek istedim seni göremedim
Sevgili Tuğba'ya
Bir tesadüftü seni bulmam,
Rüzgârın savurduğu bir yaprak gibi,
Hayatın koynuna düşen bir an gibi…
Özgürlüğün kokusuydu teninde,
SEVGİYE KAFA TUTMAK
Geceydi bütün insanların çırılçıplak
Olduğu bir saatti ben seni düşünüyordum
Çünkü geceydi sevişme zamanıydı
Yalnızdım sensizdim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!