Yokuş Aşağı Sessizlik
Bir yokuşun kenarına bırakıldık,
Ne tırmanabiliyoruz
Ne geri dönebiliyoruz.
“Yol Bizimdir”
Kimsenin sofrasına zorla oturmadık,
Bir lokma ekmeği bin parçaya böldük.
Yolumuza düşenle yoldaş olduk,
Yol Olanlara Selam Olsun
Ben bir yola gönül verdim,
Kırmadan, incitmeden yürüdüm.
Alev oldum, köz oldum,
Her cana aynı gözle görüldüm.
Yüreğim Bu Kadarmış
Yüreğim bu kadarmış,
Kırıldım ama dağılmadım.
Yalnız büyüdüm, sessizlikle yoğruldum,
Her giden bir parçamı alıp gitti,
"Yüreğimde Bir Bahar"
Yakın gibi, ama gökyüzü kadar uzakta,
Bir yıldız gibi süzülür düşlerime.
Gülüşün, geceme ay ışığı olur,
Bakışlarınsa bir serzeniş gibi dokunur içime.
Yürğimden Öp Babam
Hasaretin özlemin her geçen gün büyüyor babam
Seninle sevdim dünyayı
Senle tanım insanları
Mert, adaletli olmayı sen öğrettin
Yüreğimin Teröristi
Hayatta en ağır şey,
Var olan birinin yok sayılmasıymış.
Bunu sen öğrettin bana.
YÜREĞİNDE "NAR" LEKESİ
Aşkın ateşi kor gibi dağlarken bir yüreği o yürekten insana dair hiçbir şey kalmaz. İnsanoğlu insanlığından vazgeçip yaşayan bir ölünün ruh haline bürünür. Bülbülün güle duyduğu özlemdir bu. Aşk kadere yön veren bir ışık gibidir. Sevgiliye duyulan aşk insanı bambaşka dünyalara götürür.
Aşık sevgiliyle yaşar, sevgiliyle nefes alır ve sevgili karanlıkta kayboldu mu işte o an aşığın nefesi kesilir ve oracıkta yaşam denen kısa yolculuk son buluverir.Aşığın yüreğinden dökülen sözcükler sonbaharda yaprakları dökülen ağaçlar gibi toprakla yani sevgiliyle buluşur. Sevgiliye duyulan özlem bambaşka rüyalara daldırır aşığı. Sevgili, aşık için onun hayatta kalmasını sağlayan yegane varlıktır. Tıpkı toprağın ağaca verdiği can gibi...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!