Benim Adım Direniş
Ben Amed’de vurulan Kemal Kurkut’um,
Botan’da yankılanan Agit’in sesiyim.
Sur’un dar sokaklarında Ciyager’im ben,
Serhed’in doruklarında kartal nefesiyim.
Ben Ki...
Ben ki
siyah odalarda korkuyu boğan bir yürek,
karanlığa direnmiş,
yalnızlığın göğsünde taş gibi durmuşum.
Ben Seni Hep Bekleyecem...
Adını her andığımda
Bir şey oluyor içime,
Sanki dünya susuyor
Bir tek sen konuşuyorsun yüreğimde.
BEN SENİ UNUTMAK İÇİN SEVMEDİM Kİ...
Sevmek... Dile kolay, kalbe ağır bir duygu. Hatırlıyor musun ansızın çıkıp gelerek, nasıl da yüreğime taht kurduğunu?
Ayrılıklar... Hüzünler... Gözyaşları... Hepsi zalimce birer birer gelip yüreğimin başköşesine oturdular. Hayat, simsiyah bir tüle sarılmış, açılmayı bekleyen bir hediye paketi gibi önümde durmakta...
Hüzün yüklü karabulutların hızla yüreğimi kaplamaya çalıştığı bir zamanda, inatla girdin kararmaya yüz tutmuş dünyama...
Berfin
Ev êvar hatin daxwaza te,
Xeberekê min gihişt:
Gotin te ji min re dixwazin bidin kesekî din…
Di demekê de, şimşekek di dilê min de çirî,
Beybunam – Papatyam
Sen,
rüzgârla titreyen beyaz bir yalnızlık,
toprağın duasıyla açan bir umut çiçeği…
Biliyor musun?
Doğru yerden başlayamadık biz.
Beraber yürüyebileceğimiz yolun başlangıcını hiç bulamadık.
O yolun ortasına, bir anlık mutlulukla daldık.
Ve belki de bir ömre yetebilecek kadar büyük bir umudu tattık...
Bir Annenin Sessiz Kahramanı
Bir annenin gözlerinden doğar bazen şiir,
Her mısrada yorgunluk, her hecede sabır gizlidir.
Ceylan’dır adı — ama kaçmamış hiçbir acıdan,
Sessizce taşımış kalbindeki kırıkları zaman zaman.
“Bir Baba ve Bir Oğul”
(Remzi ve Muhammet Sati’nin ardından)
Bir sabah, ateşle uyandı toprak,
Kuşlar sustu, duman boğdu baharı.
Bir baba vardı; elleri nasırlı,
BİR CİGARA DEMLİ ÇAY
Bir Sagara yakıp Bir kelime yazacak
Kadar düşünceliyim bu Sabah,
Sönük kan kırmızı uykusuz gözlerle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!