İçimde Kalanlar Şiiri - İbrahim Kasapkara

Bir gece vakti düştü adın kalbime,
Sessizliğin en derin yerinde yankılandı…
Sen yoktun ama ben hâlâ senleydim,
Bir eksik gibi değil, bir yarım gibi…

Gözlerim her kapandığında sen vardın,
Sanki karanlık bile senden iz taşıyordu.
Unutmak dediler, sustum…
Çünkü bazı gidişler unutulmaz, sadece kabullenilir.

Kalbim kırık değil, yorgun biraz,
Sevmenin bedelini ağır ödedim belki…
Ama yine de pişman değilim,
Çünkü seni sevmek, en güzel yanlışımdı.

Bir rüzgar gibi geçtin hayatımdan,
Ne tuttum seni, ne de tutabildim…
Ama her esintide adını duyar gibi oldum,
İçimde dinmeyen bir fırtına kaldı.

Ve şimdi ben, suskun bir hikâyeyim,
Yarım kalmış cümlelerimde sen varsın…
Giden sensin ama eksilen ben oldum,
Çünkü bazı aşklar bitmez… sadece susar.