Ben İbrahim.
16 yaşında çocukluğumu susturdum.
Herkes hayal kurarken ben kaybetmeyi öğrendim. İçimde kopan fırtınaları kimse duymasın diye sessiz kaldım. Güçlü görünmek zorundaydım çünkü hayat zayıflara merhamet etmiyordu.
Sevdim.
Öyle bir sevdim ki kalbimi geri almayı hiç düşünmedim. Onunla kurduğum gelecek, gözümde bir ömürlüktü. Ama hayat en güzel yerden vururmuş insanı. Sevdiğimi kaybettim. O gün anladım; insanın kalbi kırılınca ses çıkarmıyor ama içten içe kanıyor.
Babannem…
Evimizin duasıydı. Çocukluğumun son sıcaklığıydı. Onu kaybettiğimizde sadece bir insanı değil, geçmişimi de toprağa verdim.
Depremle birlikte şehir sustu.
Kahramanmaraş’ın sokakları yıkılırken içimdeki anılar da enkaz altında kaldı. Taşlar, betonlar değil sadece… hayaller de çöktü.
Şimdi 21 yaşındayım.
Yaşımdan büyük bir yorgunluk taşıyorum. Ama hâlâ ayaktayım. Çünkü ben düştüğüm yerden kalkmayı öğrendim. Hayat beni sert yaptı, evet. Ama aynı zamanda derin yaptı. Artık kimseyi yarım sevmem. Artık kimseye kolay güvenmem. Ama sevdiğimde sonuna kadar severim.
Ben İbrahim.
Kırıldım ama parçalarımı topladım.
Yıkıldım ama diz çökmedim.
Kaybettim ama kaybolmadım.
Acı beni bitirmedi.
Beni başka birine dönüştürdü.
Ve bir gün…
Bütün bu karanlığın içinden kendi ışığımı çıkaracağım.
Kayıt Tarihi : 18.07.2026 23:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Ben İbrahim. 16 yaşında çocukluğumu susturdum. Herkes hayal kurarken ben kaybetmeyi öğrendim. İçimde kopan fırtınaları kimse duymasın diye sessiz kaldım. Güçlü görünmek zorundaydım çünkü hayat zayıflara merhamet etmiyordu. Sevdim. Öyle bir sevdim ki kalbimi geri almayı hiç düşünmedim. Onunla kurduğum gelecek, gözümde bir ömürlüktü. Ama hayat en güzel yerden vururmuş insanı. Sevdiğimi kaybettim. O gün anladım; insanın kalbi kırılınca ses çıkarmıyor ama içten içe kanıyor. Babannem… Evimizin duasıydı. Çocukluğumun son sıcaklığıydı. Onu kaybettiğimizde sadece bir insanı değil, geçmişimi de toprağa verdim. Depremle birlikte şehir sustu. Kahramanmaraş’ın sokakları yıkılırken içimdeki anılar da enkaz altında kaldı. Taşlar, betonlar değil sadece… hayaller de çöktü. Şimdi 21 yaşındayım. Yaşımdan büyük bir yorgunluk taşıyorum. Ama hâlâ ayaktayım. Çünkü ben düştüğüm yerden kalkmayı öğrendim. Hayat beni sert yaptı, evet. Ama aynı zamanda derin yaptı. Artık kimseyi yarım sevmem. Artık kimseye kolay güvenmem. Ama sevdiğimde sonuna kadar severim. Ben İbrahim. Kırıldım ama parçalarımı topladım. Yıkıldım ama diz çökmedim. Kaybettim ama kaybolmadım. Acı beni bitirmedi. Beni başka birine dönüştürdü. Ve bir gün… Bütün bu karanlığın içinden kendi ışığımı çıkaracağım.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!