Aklımda Son Hecem Şiiri - İbrahim Kasapkara

Keşke o gece sen değil de ben gitseydim,
Belki bu kadar yanmazdı içimdeki yangın.
Sensiz kalan her sokak sessiz, her gece yarım,
Adını anınca bile titriyor kalbimin duvarları.
Ah sevdiğim… yokluğun hâlâ deprem gibi içimde.

Beraber gitseydik diyorum bazen geceleri,
Belki aynı karanlıkta bulurduk birbirimizi.
Bu dünya sensiz çok ağır, çok soğuk geliyor,
Gülüşün olmadan eksik kalıyor bütün sabahlar.
Hayat dediğin şey bazen insanın omzuna çöküyor.

Sözümde duramadım aşkım, affet beni,
Yine yenildim kendi içimdeki sessiz savaşlara.
Kendime zarar verdim, canımı en çok ben yaktım,
Ama inan sensizliğin yüküydü taşıyamadığım.
Hakkını helal et sevdiğim… kırdıysam seni özür dilerim.

Özlemim…
Adını söylemek bile gözlerimi dolduruyor şimdi.
Bir zamanlar elini tuttuğum o sıcak günler,
Şimdi yalnızca hatıraların arasından geçiyor usulca.
Ben hâlâ seni ilk günkü gibi özlüyorum.

Geceleri uyku değil hasret sarıyor bedenimi,
Belki bir rüyada görürüm diye kapatıyorum gözlerimi.
Gel ne olur, bir kez olsun yine bana bak,
Bir kez olsun sesini duyayım içimin derinliğinde.
Çünkü ben seni, kaybettiğim günden beri eksik yaşıyorum bu hayatı