Yalnızlıkla aram fena değil,
alıştığım bir boşluk gibi duruyor yanımda.
Kimi zaman sessiz,
kimi zaman fazla kalabalık içimde.
“İyiyse,” diyorlar,
“kimseyi hatırlamıyorsun o zaman.”
Doğru sayılır,
aklımın kapısını çalmayanı
özlem diye çağırmıyorum.
“Deli misin sen?” diyenler oluyor bazen,
gülümsüyorum sadece.
Çünkü anlamıyorlar:
zihin unutur,
ama kalp saklar.
Ve ben artık biliyorum;
gidenler düşünceden silinir,
kalanlar ise sessizce içimde yaşamaya devam eder.
Kayıt Tarihi : 12.05.2026 22:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
