İçimde Kalan Kül Şiiri - Aytaç Başkan

Ben seni severken
kendimden vazgeçmişim haberim yokmuş…
Meğer insan en büyük hatayı
“gitmez” dediğine güvenince yapıyormuş.
Şimdi geceleri sessiz değil odam,
duvarlarda kırgınlığın konuşuyor.
Bir zamanlar adını duyunca gülen kalbim
şimdi senden bahsedince susuyor.
Çok kırıldım…
ama kimseye anlatmadım.
Çünkü bazı acılar vardır,
insan anlatınca hafiflemez,
sadece yeniden yaşar.
Sen rahat uyu diye
ben uykularımı harcadım.
Sen mutlu ol diye
kendi içimi karanlığa bıraktım.
Sonra ne oldu biliyor musun?
Ben bir enkaz oldum,
sen hiçbir şey olmamış gibi devam ettin.
Artık ne dön desen dönerim,
ne öl desen ölürüm.
İçimdeki o saf çocuk da
seninle beraber gömüldü.
Şimdi dışardan bakınca iyiyim belki…
Ama içimde hâlâ
yarım kalmış cümlelerin yankısı var.
Bir sigara dumanında adın,
bir şarkının ortasında gözlerin,
bir de geçmeyen o kırgınlık…
Sana kızmıyorum artık.
Çünkü insan en çok
değer verdiklerinden yara alıyor.
Sen de payına düşeni yaptın zaten.
Ama şunu unutma;
bir gün herkesin içi
ettiği kadar üşür.
Ben seni kaybettim belki…
Sen ise seni gerçekten seven birini.
Şimdi benden geriye
biraz suskunluk,
biraz gece,
biraz da kimseye göstermediğim yorgunluk kaldı.
Ve ben artık öğrendim…
Bazı aşklar mutlu bitmez,
sadece insanın içindeki en güzel şeyi alıp gider.

12.03.2024