Seni unuttum…
ama affetmedim.
Adın geçince
içim susmuyor artık.
Gece uzuyor
ama seni sormuyor.
Seni unuttum…
ama affetmedim.
Pencere açık kalmış,
rüzgâr giriyor içeri.
Perde kıpırdamıyor,
sanki o da vazgeçmiş.
Masada yarım bir bardak…
kimse tamamlamıyor.
Saat çalışıyor ama
bir yerde durmuş gibi.
Kapı çalsa…
bakmam artık.
Seni unuttum…
ama affetmedim.
Sesin yok artık
ama yankın eksilmedi.
Geceler uzun
ama seni çağırmıyorum.
Seni unuttum…
ama affetmedim.
Kapıyı ben kapadım
ama çıkamadım senden.
Adımı sildin belki
ama çıkmadım içinden.
Sessizliğin içinde
beni sakladığını biliyorum.
Unuttum diyorsun ama
ben hâlâ oradayım.
Adımı anmıyorsun…
ama suskunluğunda varım.
Dokunmuyorsun artık…
ama izlerinle yaşıyorum.
Seni unuttum…
ama affetmedim.
Kırıldığım yerden
yeniden doğdum ben.
Seni unuttum…
ama…
affetmedim…
affetmedim…
Kayıt Tarihi : 12.05.2026 09:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı insanlar vardır… Bir şeyi o kadar çok tekrar eder ki, bir süre sonra başkalarını değil, kendilerini ikna etmeye başlar. “Unuttum” der… “Bitti” der… “Seni artık hissetmiyorum” der… Ama aslında o sözler, bir vedanın değil, bir inkârın yankısıdır. Çünkü bazı aşklar bitmez, sadece susturulmaya çalışılır. Ve insan en çok, içinde hâlâ yaşayan bir şeyi yok saymaya uğraşırken yorulur. Bu şarkı… unutmuş gibi konuşanların, ama içi susmayanların hikâyesi. İnkârın ardında saklanan özlemin, her şeye rağmen kendine yol buluşu…
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!