İçimdeki Kıyamet Şiiri - Eyüp Oflaz 2

“İçimdeki Kıyamet”, insanın dışarıdan sessiz görünürken içinde kopan büyük fırtınaların şiiridir. İnsan zaman gelir susar; çünkü söyleyecek sözü kalmadığından değil, söylese içindeki bütün dağların yıkılacağını bildiğinden susar. Sabır, bir yere kadar insanı taşır. Sonra bir gün, yıllarca içinde biriktirdiği kırgınlıklar, pişmanlıklar, sevda kalıntıları ve hesaplaşmalar aynı anda ayağa kalkar. Yıllarca bir elif gibi eğilmeden, kırılmadan, sorumlulukları ve kırgınlıkları kimseye sezdirmeden taşımanın bedeli, gün gelir sabır aynasının çatlamasıyla ödenir. Bu şiir, bir sevdanın ardından kalan enkazı anlatırken aslında yalnızca bir gidişi değil, insanın kendi içinde yeniden doğuşunu da anlatır. “Sen görsen de görmesen de” diyerek başlayan iç hesaplaşma, sonunda “sen bilsen de bilmesen de” diyerek daha mağrur, daha hür bir dirilişe dönüşür. İçindeki mahşeri saklamaktan yorulan, kalbini eski bir harita gibi yıpratan bir ruhun; nihayet paslı pusulaları fırlatıp atma ve köhnemiş urganları kesme anıdır bu. Çünkü bazı acılar, karşı taraf anlasın diye yaşanmaz. Bazı yangınlar, insan kendi külünden doğmayı öğrensin diye yanar. “İçimdeki Kıyamet”, sıradan bir kırgınlık ya da basit bir vazgeçiş metni değildir. İnsanın dayatılan rollere, sessiz feryatlara ve kendini anlamayanlara karşı başlattığı büyük içsel ihtilalin adıdır. Yangınına kör bakanlara inat, kendi küllerinden daha gür, daha hür ve daha mağrur doğmayı seçenlerin sesidir.