Omurgasızlar, semizotu gibi çoğaltıkça çoğalıyorsa,
Fikri güzel, gönlü güzel itibarlı insanlar, hor ve hakir görülüyorsa,
Doğru konuşanlar, yedi köyden kovuluyorsa,
Rahmani güzellikleri, gönlünde barındıranlar, carnaçar oluyorsa,
İnsan gibi insan olanların hararetleri, artıkça artıyorsa,
Ben insanım diyen, hiçbir insana zalimlik yakışmaz!
İnsan olan hiçbir zaman, kolay kolay haddini aşmaz!
Kendine çok güvenen, insanın bile hesabı şaşar!
Ama yerin göğün sahibi olan Allah’ın, hesabı hiç şaşmaz!
Ben insanım diyen, insanlık kitabını çok iyi okumalı!
Bana “sinirlenme, üzülme diyorlar”
Er meydanında şerefsizler cirit atıyorsa,
Aslanların otağına tilkiler oturuyorsa,
Kelli felli insanlar örnek olmuyorsa,
Bilim yuvalarında film yapılıyorsa,
Hava sopsoğuktu.
Benim çırılçıplak yalnızlıklarım vardı.
Karanlık çıkmaz sokaklarda kalmış çar naçarlar gibiydim.
Gidecek hiçbir yerim de yoktu.
Şaşırmış kalmıştım.
Sadece kara kara düşünüyordum.
Saplama yeter artık ne olur bağrıma aşkın zehirli paslı okunu!
Bir bakışta tanımalısın aşk yolunda gidenlerin aç ile tokunu!
Seven sevmişse ben gibi canı gönülden birini,
Düşünmeden seve seve vermeli sevdiğinin yoluna varını yokunu!
Celalli ve haşin bakışlarla değil, aşk ve sevda ile bak gözlerime!
Bağladım sevda atını haraya,
Aşkını merhemini sürdüm gönüldeki yaraya.
İşin kolayına kaçmayan sevdalılar,
Kulak versinler aşkın dağlarındaki naraya.
Bağladım sevda atını asırlık ceviz ağacına,
Baba, dün “yorgunum baba” başlıklı bir şiir dinlediğimden dolayı çok üzülmüştüm.
Hatta öylesine üzülmüştüm ki; tansiyon rahatsızlığım olmamasına rağmen,
Üzüntüden tansiyonum ya çok düşmüştü ya da çok yükselmişti.
Bulunduğum odamın duvarları ha bire dönüyordu.
Sanki vefat edeceğim sandım ve durmadan ard arda kelime-i tevhid getirdim.
Çok şükür birkaç dakika sonra kendime geldim.
Bağa girdim, salkımlarca yedim üzüm.
Hangi makamda olursam olayım, değişmez özüm!
Sevdiğime söz vermişsem,
Ne pahasına olursa olsun, tutarım sözüm!
Bağa girdim, yuvasını yapmıştı envai türlü kuşlar!
Bahtiyar insan o dur ki,
Okuduğunu anlasın, anladığını da bire bir yaşasın!
Dostlarını asla ve asla, yarı yolda koymasın!
Bu üç günlük fani dünyada,
Nefsin şeytani heves ve arzularına, uymasın!
Bahtiyar insan o dur ki,
Emrolunduğu gibi, dost doğru olsun!
Canı gönülden, rahmani yollara baş koysun!
Yaz, kış, gece, gündüz demeden,
Yüce yaradanı seven, zatları bulsun!
-
Şükrü Atay
Tüm YorumlarŞiirlerinizin hemen hepsi Hakk'a,hakikate çağıran doğruya yönelten şiirler.Tebrikler.
İlhamınız bol, kaleminiz dâim olsun inşallah.