İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Bana “üzülme kendini heder etme”
"Biraz da gül" diyorlar!
Gamzeli yanaklarıma gülmenin yakıştığını da biliyorum!
Ama içimden gülmek gelmiyor!
Çünkü şeref ve namus abidesi insanlar, per perişan, çar naçar bir haldeyken,
Ben nasıl gülebilirim?

Gönül dili daha bir hoş imiş konuşmasını bilirsen,
Cennet ehli olmaya yeter kemlik bilmeyen gönülleri fetedersen.
İnsanı insan belki de sultan eden iman şerbetini,
Aşk ve şevkle işin kolayına kaçmadan kana kana içersen.

En güzel dil, hal dili imiş tabi ki yaşamasını bilirsen,

Dün gece seni seyrettim uyurken
Öyle güzel uyuyordun ki dayanamadım dakikalarca seyrettim.
Seyrettikçe mutlu oluyordum.
Zira vakarlı bir aslan gibi asil ve o kadar da güzeldin.
Güzelliğinle birlikte tarifsiz bir hoşluk ve tatlılık vardı nur cemalinde,
Bu benim eşim mi dedim kendi kendime.

İnsan isen rahmani yollarda yürü,
Şehit kanı ile sulanmış topraklarda çürü.
Dört dörtlük bir çoban ol,
Dağılmasın güdtüğün sürü.

İnsan isen,

İnsanı seversen, Allah da seni sever!
Sen yaşadıkça iki yakan bir araya gelir.
Sayılı ömür miadın bittiğinde,
Adın hayırlı cümlelerle yâd edilir!

İnsanı seversen, cennetlik olursun!

İnsan insana, yapmamalı zulüm,
Hesabı verilecek, birer birer gelirse ölüm.
Zalim nefsin, istese de, istemese de gösterilecek,
Bu fani dünyada, yaşadıkların bölüm bölüm.

İnsan insanı, görmemeli hor ve hakir,

İnsanlar bir acayip olmuş anne!
İnsanlara kıymet veriyorsun olmuyor, vermiyorsun olmuyor!
Sevgi ve muhabbetle kucaklıyorsun olmuyor, kucaklamıyorsun olmuyor!
Neşe ve üzüntülerini işin kolayına kaçmadan paylaşıyorsun olmuyor,
Paylaşmıyorsun olmuyor!
Başına tac gönlüne sultan ediyorsun olmuyor, etmiyorsun olmuyor!

Aşkın buz gibi suyunu doldurunca kalaylı su tasına,
İster istemez girdim günlerce süren sevda yasına.
İnsan sevdalanmışsa sevdadan anlamayan birine,
Canı gönülden ihtiyaç duyar has insanların usuna.

Aşkın tiridine bandırınca bayat helal ekmeğimi,

Gel, dinle beni usulce!
Sevda yakışır her gence.
Geceler uykusu gelmez
Aşk ve sevdası bitince.

Gel, geç otur karşıma!

Hiç bir sevda köprüsü, seveni sevene ulaştıramaz,
Herkesten önce üstünden sen geçmedikten sonra.
Çobanlardan hiç biri sürüsüne şevkle kaval çalamaz,
Sende ki bu şevki görmedikten sonra.

Hiç bir dağ doruğunda kar bulunduramaz,