İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Hem seviyorum diyorsun,
Hemde hasımlarıma şikayet ediyorsun
Hem beni benden soruyorsun,
Hemde gönül otağında ağırlamıyorsun
Seni anlamakta zorlanıyorum dersem haksız mıyım?

Senin sevmen buysa,
Yüz kere, bin kere batsın yerin dibine!
Sevilen, aşk ve şevkle bağlanmalı, vefa ve sadakat ipine!
İyi günde, herkes herkesin dostu olur,
Sevilen sevildikçe, şükretmesi gerek yerin göğün sahibine!

Senin bana bu çektirdiklerin, canıma çoktan tak etti, tak etti, tak etti.
Yaşayacağım mutlu gün ve gecelerimi tamamen bitirdi, bitirdi, bitirdi.
Sen sen oldun, bırakmadın menzil murat alayım!
Bu sevdan iki yakamı biraraya getirmedi, getirmedi, getirmedi.

Yıldızlar kaydığında
Güneş doğup battığında,
Her gün ağardığında,
Sen gelirsin aklıma.

Tırtıllar kelebek olduğunda,

Kırlangıçlar yuvalarını muhkem yaparken,
Kapkara bulutlardan, rahmet boşalırken,
Karlar birbirine değmeden yağarken,
Sen gelirsin aklıma!

Hak ile batıl birbirinden ayrılırken,

Sen gider isen,
Elim ayağım birbirine dolanır.
Kömürümsü simsiyah saçlarım birden aklanır.
Sana meftun bu sevdalı yufka gönlüm,
Sevdalıların meclisinde her daim horlanır.

Sen gidersen, sularım akar boz bulanık,
İltica eder şirin uykular kalırım uyanık.
Yaşanmamış ömrümün büyük bir kısmı,
Hayatın mahkemelerinde eder beni sanık.

Sen gidersen,
Seni sana yazan kalemlerimin mürekkebi biter!
Adı henüz duyulmamış dert ve kederler gönlüme çöker!
Adını adın koyduğum gül sevdalısı şeyda bülbülüm,
Her gün doğumunda, hüzünlü ve kederli öter!

Sen gül bahçelerinde volta atarken,
Ben geçiriyordum ömrümü ahlar vahlar ile.
Vahşi bir mahlukça hayatım kemirilirken,
Gözlerin yaşarıyordu attığın kahkahalar ile.

Sen gül bahçelerinde volta atarken,

Ey sevgili!
Sen, her iki cihanın da ziyası,
Sen, şerefli ümmetinin ar ve hayâsı,
Sen, tarihe mal olmuş asil insanların mayası,
Ve sen, gönüllerin sultanısın.