İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Bürünmüş dağlar sarıya,
Kuşlar dadanmış darıya.
Hastalanmış sevgili yar,
Söyleyin bal yapsın arıya.

Bürünmüş dağlar beyaza,

Bu sevdanın içi boş çok gaddar o kadar da zalim
Düşünmekten usandim.Bilemiyorum ne olacak halim
Ölmezsem şayet kavuşursam sag ve salim
Bayram ederim o zaman.Sevinçten konuşamaz olur dilim

Bu sevda gözlerimin ferini tüketti.Her şey oldu bana haram

Seversen beni gönülden,
Çok sevinirim sahiden.
İştahım artıkça artar,
Duyarsam sesin aniden.

Seni sana anlatamam,

Abdestli annelerin samimi ve ihlaslı dualarında,
Gönül köprülerinin en sağlam harçlarında,
Helal süt ile emzirilmiş şerefli insanların yaslarında,
Buldum seni ey sevgili.

Seherlerde güle sevdalı bülbüllerin şakımasında,

Güleceksen, hayâlı hayâlı gül!
Akıbetin olmasın sana zül!
Talih dalına konacaksa şayet,
Konsun gül sevdalısı bülbül!

Yar yoluna gül serdim,
Ona hayatım verdim.
O mutlu olsun diye,
Zemheride gül derdim.

Yollara baktım durdum,

Zalimlik kolay ama sen daim en kolay olanı seçtin.
Körelmiş dehrelerle yarına dair umutlarımı biçtin.
Yazın çöl sıcaklarında, bağrım susuzluktan yanarken,
Hararet gideren buz gibi sular varken, sımsıcak suları içirdin.

Sararmış, dökülen yapraklar gibi gücüm kalmadı,
Vallahi bu yürek, senden başkası için çarpmadı.
Bu gözler, senden başkasına sevdayla, hiç bakmadı,
Yeşil başlı telli turnalardan, merakla hayırlı haber bekledi.

Bu sevgili, gönül postacısı oldu, yüreklerin heyacanını sildi,

Çok derinden düşün yerin göğün sahibini!
Doldur doldurabildiğin kadar gönlüne rahmani sevgileri!

Doyur karnını sadece ve sadece helal lokmalarla!
Dost ol namus ve şeref abidesi olan insanlarla!

Anne!
Kötülük bilmeyen gönlümün safiliğini,
İşin kolayına kaçmadan, her daim gerçekleri gören gözlerimin ferini,
İçtimai hayattaki sosyallığımı,
Dostlarımın neşe ve üzüntülerini paylaşmamı,
Fikri güzel gönlü güzellerle kucaklaşmamı,