İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Anne!
Çıkmazlardayım, hal ve ahvalim çok yaman.
Hiçbir şey eskisi gibi değil artık.
Varlıklar içinde, yoklukları yaşıyorum.
Komşu komşuluğunu, akraba akrabalığını yapmıyor.
İçi dolu dostluklar neredeyse kalmamış.

İnsan kendi kendine yetmiyorsa,
Meltemler serinletmiyorsa,
Benim ben diyenler gerekeni yapmıyorsa,
Önemli sıfatların hakkı verilmiyorsa,
Bunun bir sebebi olmalı.

Gönül asumanımdan dolunayımı karartırken,
Beni yüz üstü bırakıp, terk edip giderken,
Muhammedi gül goncalarımı koparırken,
Burnun hiç sızlamadı mı ey sevgili!

Beni bana bir hiç uğruna küstürürken,

Sevda gemimiz sakin sularda battı.
Kanının tatlılığı şevkime şevk kattı,
Bu gönül senin için her şeyini sattı.
Sevilmediğini anlayınca kendine çattı.

Varlığın karanlıklarımı aydınlattı.

Kulun kurban olayım azat et beni!
Beni azat et ki,
Gönül asumanında özgürce uçayım!

Taramış yar saçını,geçmiş sevdanın aynası karşısına,
Mırıldanıyordu sevda türküsünü,dertli dertli yalnız başına,
Çekmişti sevda sürmesini,zeytinimsi kara gözlerine,
Takmıştı sevdanın sabır çiçeklerini,aşkın örüklü saçına.

Seyreyledim onu gizlice,yüreğimin derinliğinden ahlar çekerek,

Bileklerimde güç kalmazsa bile
Hayatımın ana gayesi olacaksın dileklerimde
Nabzım atmazsa bile
Otak kuracaksın iliklerimde

Havsalam tanımazsa hafızam silinse bile

Girince aşkın sokağına,
Aklar düştü şakağıma.
Hazan çok erken geldi,
Yediveren bağıma.

Durdum aşkın sokağında,

Erinme On kez ölç bir kez biç!
Dünya olsun nazarında bir hiç!
Usanmadan fellik fellik ara!
Fikri güzel gönlü güzelleri seç.

Gemin en muhkemini vur nefsine!

Mutlu bir yuva, asla sensiz olmaz,
Senden başkası beni hiç anlamaz.
Mutluluğun sevgi fidanlarını,
Gönül bahçeme senden başkası ekmez.

Bu dünyada, sen kazandırırsın bana cenneti,