İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Ey şerefsiz insan seni başıma taç etmiştim
En gizli sırlarımı bile seninle paylaşmıştım
Amacım sana insanlık pınarından kana kana su içirmekti,
Ama senin kökün ayranmış yediğin tabağa pislemek meziyetinmiş ben anlayamamışım.
Bir insan ancak bu kadar şerefsiz olurmuş henüz anladım.

Pek yoruyor beni aşkın
Korkutuyor her bakışın.
Pınarsın gönlümde ama
Mutlu etmiyor akışın.

Kucakla beni pür içten,

Ey kurban olduğum yar,
Aşkın hançerini sapla bağrıma! Bak neler göreceksin,
Sende muhakkak ben gibi işin kolayına kaçmadan seveceksin.
Varını yoğunu kaybetmişler misali otur sevda meclisine,
Dinledikçe sevdalıları yürek sızlatan ahları çekeceksin.

Kolay değil
Zalimin zulmüne boyun eğmek
Kolay değil
Aşkın deryasında yüzebilmek
Kolay değil
Kangren olmuş bu bedene şifa bulmak

Elimde sevda tespihim ya sabır çekiyorum,
Kardeşlik tohumlarını çorak arazilere ekiyorum,
Sensiz geçirdiğim günleri birbirine ekliyorum,
Üşenmeden yaz kış yollarını sabırla bekliyorum,
Geleceksen gel artık.

Gönlümü ettin param parça,
Nidamı yükselttin arşa.
Tükettin gücümü kuvvetimi,
Devam edemedim yarışa.

Gönlümü ettin kapkara,

Dolaştık el ele sevdanın gurbetinde,
Ne ben hayır gördüm,ne de sen.
Oturduk sevdanın sofrasında,
Ne ben doyasıya yedim ne de sen.

Bakıştık sevdalı gözlerle birbirimize,

Sevda kafesinde olmuş yarim kanarya,
Ondan başka her şey nazarımda angarya.
Açsın ellerini dua ve niyaz etsin herkes,
Düşürmesin Mevla dünyaya tapan karıya.

Sevda kafesinde olmuş yarim serçe,

Sevdanın kör bir yağlı kurşunu,
Vurdu beni ciğerimin tam ortasından.
Başıma bir türlü konmayan talih kuşunu,
Uçurdular sevda yolunun ta en başından.

Kanatlarını çırpmıyor artık o da küsmüş,

Sen, ciğerlerime çektiğim tertemiz havam!
Sen, hararetimi gideren buz misali suyum!
Sen, nadasa bırakılmış bereketli toprağım!
Ve sen, gönül soframdaki helal aşım ve ekmeğimsin!

Sen, sana olan sevda vuslatındaki aşk ve şevkim,