İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Gel anlaşalım seninle!
Önce ben konuşayım, sen de can kulağıyla dinle!
Ağlayayım doyuncana, göz yaşlarımla serinle.
Sonra da sen konuş, rahatlayabildiğince rahatla!
Söz verelim canı yürekten birbirimize.

Kader duvarının kenarında,
Aheste aheste yürürken,
Gülü anımsatan yanakların gamzeleri geldi aklıma.
Ölümün uçurumlu yollarında,
Seni tüm duygusallığımla düşünürken,
Birlikte baktığımız papatya falları geldi aklıma.

Dur gitme hemen!
Sor halimi, bir türlü iyileşmeyen yaralarımı…
Anlatsana!
Sen otuz beş yıllık arkadaşım,
Sen can ciğer sırdaşım,
Sen iyi ve kötü bir çok anılarımı paylaştığım…

O yarin gözü pek
Cebindeki mendili ipek
Etrafım güzellerle dolsa
O yar olur sevdiğim tek

O yarin derdi tasası

O yarin aşk ve sevdası olur sevene hayat iksiri,
Celali ve haşin bakışların sevenden geçmez tesiri.
Yeter ki tebessümlerini esirgemesin sevilen,
Seven olur canı gönülden sevilenin esiri.

O yarin aşk ve sevdası olur sevene hayat mektebi,

O yarin sevdası eder beni irşad,
Gamzeli yanaklarıyla gönlüm olur şad.
Bir lahzalık yare olan firağım,
Gönül evimde eder envai türlü tahrişad.

O yarin sevdası eder gönül otağımı eder sımsıcak,

Gece gündüzü, gündüz geceyi kovalıyor.
Neşeler üzüntüyü, Üzüntüler neşeyi unutturuyor.
Zenginin fakirden, tokun acdan haberi olmuyor
Gönlüm buna sıkılıyor, uykularım kaçıyor.

İnsanlar arasında olursa, takva dışında üstünlük,
Azalmaz artar ha bire gönüldeki küskünlük.
İflah olmaz, iki yakası da bir araya gelmez!
Dumura uğrarsa aşk ve sevdadaki bütünlük!

İnsanlar arasında olursa, karşılıklı güven,

Yaratılmıştır insan ahsenel takvimde.
Taşıyamadığı zaman kendini düşürür esfelesafiline.
Canlı mahlukatın en şereflisi odur
Şayet niçin yaradıldığının bilip de kul olduğunda!

Her şey onun emrine musahhar edilmiş!

Gül tenimsi kokun sinmişti odama,
Kokladıkça benziyordum kara sevdalıya.
Tam sevdiğime kavuştum derken,
Zalimin biri götürdü beni karanlık odaya.

Bir saç telin düşmüştü göğsüme,