İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Sen, sen, sen,
Emrine amadeyim daim ben.
Muhammedi gül kokar,
Sendeki buğday benizli ten

Sen, sen, sen,

İsterim sana sevdalı yüreğim
Aşkın ile her daim yanıp tutuşsun
Bu fani dünyada yanıp tutuşsun ki
Baki dünyada Allah beni yakmasın!
Sevda ile yanan yürekler
Allah indinde daha da bir kıymetli olur

Çalmayacaksan şayet gönül kapımı,
Bakma aşkin sevdalıgözleriyle bana!
Merhem olup sarmayacaksan yaramı,
İçirme bana aşkın suyunu kana kana!

Dikmeyeceksen sevda bayrağını gönül dağını,

Bu yorgun gözler seni gördü göreli,
Gariban gönlüm oldu sana yanık
Gamzeli yanaklarınla güldün güleli,
Sevda mahkemelerinde oldum sanık.
Son sözünü,en başta söyledin söyleyeli,
Sevdam bile olmuyor artık bana tanık.

Sen cennet yolcusu,
Muhammedi gül goncası.
Sen sevdalı yüreğin sancısı,
Karıncanın örnek çalışkanlığısın.

Sen gök kuşağının yedi rengi,

Kapkara bulutlar kaplamış asumanı,
Aşkın sigarası tüttürüyor dumanı.
Sevda meclisindeki güzeller içinde,
Benim kidir en yaman ve nazlı olanı.

Kınında aşkın kin ve husumet hançeri.

Sevgide buldum,gönül kilidini,
Girince içeri gördüm bal dökülen dilini.
Sevgide buldum,cennete giden yolları
Budamakla daha ziyadeleşir tuba ağacının dalları.

Sevgide buldum,nadide aşkların sürurunu,

Sevgi dediğin, sadece bir kadının bir erkekle,
Bir erkeğin de bir kadınla birlikte olması değildir.
Sevgi dediğin, yüreğin en sıcak köşesinde ömür boyu bulunandır.
Sevgi, geçici nimetlere sahip olmak değildir,
Tam aksine Yaradana ve Resulullaha olanıdır.
Sevgi dediğin, kurumaya yüz tutan ağaçları yeşertendir.

Sevgi dedim,
İhtiyacın olur diye kucak, kucak topladım.
Sevgi dedim,
Beni sana seni sevdiğim kadar sevdirir diye,
Mahir bir dilenci gibi kapı, kapı dilendim.
Sevgi dedim,

Sevda bıçağını aşkın ile keskin biledim.
Açtım yaradana ellerimi her daim seni diledim.
Yarı yolda bırakıp gitmeseydin beni,
İşlediğin mendille gözyaşlarını silerdim.

Aşkın ile sevda yoluna baş koydum.