İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Ya Resulullah,sen ki, varolan tüm alemlerin sultanı,
Kurtarır insanlar ancak küfür ortamında senle imanı,
Az kaldı ömür.Görünüyor şimdiden çok acı olan ölüm limanı,
Aydınlattıkça aydınlatıyor tükenmez nurun bütün cihanı.

Mevsimlerden hazan mevsimi,
Sararmış yapraklar bir bir dökülüyor.
Gecelerden karanlık bir gece,
Ay doğmamış sanki yıldızlar görünmüyor.

İnsanlardan bir insan,

Aşk, çözer bir anda sevdalı gözlerin, şifresini,
Hummalı bir ateş sarar, beti benzi kaçmış çehresini.
Sevilenin bahçesinde, mahir bir bahçevan eder,
Naz ve cilvesiyle biler, sevdalının dehresini.

Aşk, kuzu eder meletir, günlerce arkası sıra,

Aşk, bazen demiri muma,
Bazen de sultanı köleye döndürür,
Aşk, bazen hizmetçi eder umuma,
Bazen de taş kalbi yufkaya döndürür.

Çerçi oldum aşkın yolunda,
Envai türlü sevdalar sattım.
Döğme görünce yar kolunda,
Sevdama bir yenisini kattım.

Hamal oldum aşkın hanında,

Ceylanımsı bakışların,
Gamzeli gülüşlerin,
Aşkıma ilham veriyor.
Bensiz söylenişlerin,
Bana olan küskünlüğün,
Yaşama şevkimi alıyor.

Cömert olan bu gönlümü,sofra ettim serdim önüne.
Davet etmedin beni.Ne nişanına geldim ne de düğününe.
Oysa gözlerim daim yolunda,kulaklarım ise sesindeydi,
Ettiğin vefasızlıkları, yaz yazabildiğin kadar, günlüğüne!

Kimseden korkmayan, yüreğimin sarayında,ettim seni konuk,

Paslı bir çivi oldun yüreğime battın,
Bir kez kavga ettik diye beni sattın.
Ben senin için gönül evleri inşa ederken
Sen ise aşıma ekmeğime zehir kattın.

Ekmeğini ha bire sevda suyuna bandın,

Uğruna seve seve öldüğüm milletimin insanı olmuş asimile
Namusumu teslim ettiklerim bile kalmış şeytandan hamile
Olur olmaz her yerde anlatırım sıkıntılarımı
Ama bir başıma kalırım her daim zerzenişlerim olur nafile

Bu kadar asimile olmamız çok gidiyor ağrıma

Aşkın, çocuksu yufka yüreğimi ikiye ayırdı.
Gizlendi,bu güzel sevdanın karanlığında,
İsmini altın harflerle yazdırdı,
Şah damarımda dolaşan kanın sıcaklığında.

Bu sevdanın tükenmeyen sıkıntılı mutluluğunda,