İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Ölümden korkmuyorum. Çünkü,
Ölüm yokluk ve hiçlik değil,
Fani dünyadan ebediyete sevkiyattır,
Bu dünya tarlasının hasadıdır.
Ölümden korkmuyorum.Çünkü,
Haram yemedim, kimseyi arkadan vurmadım.

Gece gündüzü, gündüz geceyi kovalıyor.
Neşeler üzüntüyü, Üzüntüler neşeyi unutturuyor.
Zenginin fakirden, tokun acdan haberi olmuyor
Gönlüm buna sıkılıyor, uykularım kaçıyor.

Olursa insanlar arasında,takva dışında üstünlük
Azalmaz artar ha bire gönüldeki küskünlük.
İflah olmaz,iki yakası bir araya gelmez,
Dumura uğrarsa aşk ve sevdadaki bütünlük.

Olursa insanlar arasında,karşılıklı güven,

Yaratılmıştır insan ahsenel takvimde.
Taşıyamadığı zaman kendini düşürür esfelesafiline.
Canlı mahlukatın en şereflisi odur
Şayet niçin yaradıldığının bilip de kul olduğunda!

Her şey onun emrine musahhar edilmiş!

Gül tenimsi kokun sinmişti odama,
Kokladıkça benziyordum kara sevdalıya.
Tam sevdiğime kavuştum derken,
Zalimin biri götürdü beni karanlık odaya.

Bir saç telin düşmüştü göğsüme,

Dur gitme hemen!
Sor halimi, bir türlü iyileşmeyen yaralarımı…
Anlatsana!
Sen otuz beş yıllık arkadaşım,
Sen can ciğer sırdaşım,
Sen iyi ve kötü bir çok anılarımı paylaştığım…

Ne olur!
Tebessüm et gamzeli yanaklarından, güller dökülsün!
Aşkın kördüğümleri bir anda çözülsün!
Kendini dev aynasında görenler,
Nur cemalinin karşısında kalbinin tam ortasından vurulsun!

Ne geceler geceliğini yapıyor,
Ne de gündüzler.
Ne seven gerekeni yapıyor,
Ne de sevilen.
Ne seviyorum demekle oluyor,
Ne de sevilen sevildiğini bilip yetinmekle.

Ben helal süt ile emzirilmişim diyorsun
Zalim ve gaddar olmak neyin nesi
Ben kamil imana sahibim diyorsun
Vaaz ettiklerini yaşamamak neyin nesi
Sırat köprüsünden geçmek var diyorsun
Namertlerin köprüsünden geçmek neyin nesi

Öğretti o yar bana şerefi arı
Oldum en has balı yapan arı
Aşkın hararetiyle yandığımda
Getirir bana en temiz karı

Öğretti o yar bana sağımı solumu