İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Gönlüm sana vurgun
Sularım akar durgun
Yar peşinde koşmaktan
Bedenim düştü yorgun

Gönlüm sana hasta

Şeref konuğumdur o yar gönül otağımda,
Muhammedi güller biter sevda bağımda.
Yar visali için seve seve katlanırım,
Şekva etmem kavrulsam bile kendi yağımda.

Azizlerin azizidir o yar nazarımda,

Aşkını bıraktım gönül rahlesine,
Okudum, okudum, okudum, habire!
Nadide sevdanı cizdim gönül gergefine
Dokudum, dokudum, dokudum, habire.

Aldım karşıma gönül tuvalini,

Açtım gönül defterimi aceleyle seni görür görmez,
Aşkın kaleminin sevda mürekkebiyle imzalayasın diye.
Hissettim sevdan sıcaklığını ellerini tutar tutmaz,
Bu aşk sevda tarlasında filizlenip dal budak versin diye.

Aşk otağımı kurdum, gönül anahtarını bulur bulmaz,

Gönül yaylasında sevdamı güderken ,
Aşkınla Özümü ararım.
Gönül tasıyla buz misali suları içerken,
Aşkınla Yüreğimi oyalarım.
Gönül tualime seni mahirce resmederken,
Aşkına şahitlik eden gözlerle bakarım.

Rengareng güllerin kokusundan,
Güvercinlerin mutlu uğultusundan,
İnsanların rahat nefes alıp vermesinden,
Ve selvilerin göğe yükselmesinden,sevgi getirdim sana.

Nisan Yağmurlarının bereketinden,

Arı gibi ol kon çiçekten çiçeğe!
Muhtaç olmadan kuru ekmeğe!
Sen sen ol gönülden saygı duy!
Kazanılan her helal emeğe!

Karınca gibi ol taşı rızkını yuvana!

Sevda sancağını düşürmemek için,
Mangal gibi yürek gerek.
Onu dağların doruğuna dikmek için,
Babayiğitlik ve fedakarlık gerek.

Sevgilinin naz ve cilvesine dayanmak için,

Yükseklerden uçarsan turnalar misali,
Sevmeyi şiar edidenlerin gönlünde olursun ali.
Sen sen ol unutma asla,
Haddinden fazla acıklı olur zalimlerin zevali.

Gereken elleri öpersen incelmez dudağın,

Nadasa bırakılan topraklar davet ediyor sevdamızı
Davete icabet etmek gerek.
Rahmet bekleyen çatlamış kurumuş topraklar
Şahitlik ediyor sevdamıza.
Can kulağıyla pür dikkat dinlemek gerek.
Çocuğunu pak sütüyle doyuramayan,