İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Sevmeyi şiar edinenler kalmamış,
Ebediyete göçenlerin yeri dolmamış,
Sevdalıların sevgiyle ektiği çiçekler,
Güverdikçe yeşermiş ama solmamış.

Bir zamanlar sevda gemileri batmazmış,

Konuşmuyor artık şakıyan dilim.
Tutmuyor sevgili yar nasırlı elim.
Bırakıp giderse beni aniden,
Halim ahvalim olur pür elim!

Azaldı gözlerimin feri,

Kopuyor ha bire gönlümde bu sevdanın kıyameti,
Gel otur yanıma! Biter belki de bu aşkın zahmeti,
Sevda nehrinin çağlayan sularında boğulacakken,
Yetişti yardımıma son anda büyük zatların himmeti.

Dinmeyecek bu fırtınalar, kasırgalar, tufanlar,

Yeri ve zamanı geldiğinde, bildiklerini anlatmıyorsan,
Anlattıklarını yaşamıyorsan,
Öğrendiğin ilmin hakkını vermiyorsan,
Meclislerde oturmaya hakkın yok!

Başkalarını ağlatıp da sen ağlamıyorsan,

Benim yaram yürek yarasıdır,
Yarimin sürmesi sevda karasıdır.
Benim derdim dertler içinde,
Ölüm ile yaşam arasıdır.

Benim yarim en alasıdır,

Meine Welt ist Liebe,
die Liebe ist meine Welt.
Wer Ohne Gegenleistung liebt,
Nenne ich mit den besten Gedanken Held.

Meine Welt ist die Treu,

Sen, bülbüllerin şakıdığı bağımda,
Sen, dumanlı karlı gönül dağımda,
Sen, deli kanlılık gençlik çağımda,
Sen, örnek gösterilen dostluk ağımda,
Ve sen,aşkınla kavrulmuş yağımdasın.

Sen, sevaplarımın darasında,
Sen,sevda sürmesi çekilmiş gözlerimin karasında,
Sen,gece yarılarında atılan sevda narasında,
Sen,dost ile düşman arasında,
Ve sen,sevdiğini ölesiye seven sevdalının başlık parasındasın.

Sen, güvercinlerin özgür uçuşlarında,
Sen, ele ele dolaşan sevgililerin mutluluğunda,
Sen, hasadını bekleyen çiftçinin sabırsızlığında,
Sen, nadasa bırakılan toprakların bereketinde,
Ve sen, güçlünün gücünde, güçsüzün çaresizliğindesin,

Çatlamış avuçlarımın içine alınca yüzümü,
Hatırladım sana verdiğim ilk sözümü.
Birlikte ektiğimiz yediveren asmanın,
Sarkmış üstüme olgunlaşmış tenin renkli üzümü.

Kalemi kağıdı alınca nasırlı elime,