İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Ey sevgili,
Bas beni şefkat abidesi bir anne misali bağrına,
Yapılması gerekenleri yap bırakma yarına.
Öylesine içten öp kucakla ki, beni,
Visal sevinciyle adın yazılsın dağların karına.

Ey sevgili,
Yaşarken alıştır kendini sevdiklerinin yokluğuna!
Sen sen ol güvenme hiçbir zaman karnın tokluğuna!
Varını yoğunu alır bir anda elinden,
Sahip olduğun dünya nimetlerinin bakma çokluğuna!

Ey sevgili, yerinde olsaydım,
Düşünmeden verirdim varımı yoğumu
Gamzeli yanaklarından dökülen gülücüklerden
Mahrum kalmamak için.
Mutlulukların en alasıdır onu uzaktan da olsa
Temaşa etmek

Ey yar,
Özümü özüme küstürdüler,
Gönül ışıklarımı söndürdüler.
Meclislerde saygın bir sevdalıyken,
Beni Mecnunlara döndürdüler.

Ey yanakları gamzeli yar,
Gönül otağımda inşa ettim sevda abideni,
Yokluğunda tarifsiz sancılar kaplar bedeni.
Yerin göğün sahibi şanı yüce olan Allah çok sever,
Karanlık gecelerde huşu ile ibadet edeni,

Eyvah!
Kalmışım yar ile nar arasında!
Gönülden vurulmuşam,
Sevdalı gözlerinin karasına!
Sevdamı yüklemişim,
Aşkın darasına!

Gözlerin ağlamayı unutmuş,olmuş yüreğin sanki taş,
Koymuşum yoluna canı gönülden bu can ve bu baş,
Ölürsem sen buralarda yokken,ortalıkta kalır naaşım,
Beni sana müptela eden,sevda imzasını andıran oldu kaş.

Güzelliğin,narinliğin çeker gözlerime derin bir uyku,

Aşkını sığdıramazdım yere göğe,
Nur cemalini benzetirdim meleğe.
Aşkın yolunda menzil murad alamazdım,
Çekilir kabuğuma,küserdim kendime.

Ey yar,

Bitirme sana olan visal umutlarını!
Kurutma aşkın bahçesinde salkım dutlarını!
Sevdanın hakkını vermeyeceksen,
Çalmaya yeltenme sevda udlarını!

Ey yar,

Ey yar!
Gamzeli yanaklarına kandım
Senin de beni sevdiğini sandım.
Aşkın ateşten gömleğini giyer giymez,
Kor ataşlarda yandıkça yandım.