İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Sen, güvercinlerin özgür uçuşlarında,
Sen, ele ele dolaşan sevgililerin mutluluğunda,
Sen, hasadını bekleyen çiftçinin sabırsızlığında,
Sen, nadasa bırakılan toprakların bereketinde,
Ve sen, güçlünün gücünde, güçsüzün çaresizliğindesin,

Çatlamış avuçlarımın içine alınca yüzümü,
Hatırladım sana verdiğim ilk sözümü.
Birlikte ektiğimiz yediveren asmanın,
Sarkmış üstüme olgunlaşmış tenin renkli üzümü.

Kalemi kağıdı alınca nasırlı elime,

Sen buna sevmek diyorsan, olmaz olsun bu sevda!
Sen gününü gün ettin beni koydun hep yarı yolda.
Sen hep rahatlıktasın ama bu zavallı bedenim zorda.
Ben yoruldum. Ben usandım Bu üç günlük dünyada.

Sen buna sevmek diyorsan, ben yokum bu sevgide!

Sende, gözüm açıldı,sende dilim şakıdı.
Sende, karanlık dünyam aydınlandı.
Bu kadar mütevazı olmana hiç gerek yok,
Sende, bu gönül sevmeyi öğrenip uslandı.

Sende, aşkımın baharları yaşandı, ırmaklarım coştu.

Hem seviyorum diyorsun,
Hemde hasımlarıma şikayet ediyorsun
Hem beni benden soruyorsun,
Hemde gönül otağında ağırlamıyorsun
Seni anlamakta zorlanıyorum dersem haksızmıyım?

Seni düşünmekten bir hal oldum,
Muhabbet ve sevgiyle doldum.
Bir an görmedim nur cemalini,
Hazana uğramış gül gibi soldum.

Seni düşünmekten halim oldu yaman,

Ey güzel insan!
Yürüme kibirli kibirli!
Seven gönlün olmasın kirli!
Hangi halde olursan ol,
Gecelerin geçsin zikirli!

Ey gönül
Sana diyeceklerim var
Giydirme aşkın gömleğini ne geniş ne dar
Çıkacaksan benimle sevda yoluna
Olmalısın dört dörtlük candan bir yar

Ey gönül, arsız olma, ağla kendi haline!
Kin ve nefretle dolma,sahip ol diline!
Seherlerde aç ellerini yüce Allaha!
Seni cehennemlik eden günahların belki siline.

Ey gönül, hayasızca gülme,ince ele sık doku!

EY DELAL
Ey güzel!
Tı gula malamıne,
Sen evimin gülüsün!
Tı roniya çavamıne.
Sen gözümün ferisin!