İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Derinden rahat nefes alıp veribiliyorsan,
Her şeyi en ince noktasına kadar görebiliyorsan,
Yediğin yemeklerden, tat ve lezzet alabiliyorsan
Ne mutlu sana sevgili kardeşim!

Uzakların yakın, yakınların uzak oluyorsa,

Ne, sevda kalemi olup yazmak istiyor,
Ne de, aşkın kağıdına bir güzel yazılıyorsun.
Ne, çektiklerim bitip tükenmek biliyor,
Ne de, zalimliğinden vazgeçiyorsun.

Ne, bahar mevsiminde güllerimi açtırıyor,

Yüklenmişim sevda yükünü,
Unutmadım ne bugünü ne dünü.
Arşınlıyorum sevda yolunu ağır ağır,
Ulaşmazsam menzile helal etmez annem sütünü.

Ektim sevda çiçeklerini saksıya,

Sevdamın türküsü oldun,
Düşürmedim seni dilimden.
Selam göndermez oldun,
Doğup büyüdüğüm ilimden.

Yüreğimin sıcaklığı oldun,

Ölesiye meftun olduğum ey canımın cananı!
İşin kolayına kaçmadan, bakarsan gözlerimin içine,
İnsanı tedricen yakan sevda kıvılcımlarını görürsün.
Canı gönülden hasbihal edersen benimle,
Sana nasıl sırıksıklam meftun olduğumu anlarsın.

Dini bayramlarım ol!
Kapına geleyim en güzel şekerleri ver bana!
İçten kahkahalar attıran sevincim ol!
Alımlı,sevdalı bakışlarla temaşa edeyim seni.
Gümüş kaplamalı şekerlikten şeker ikram et!
Ürkek bir ses tonuyla içeriye davet et!

Dini bayramlarım ol ki ,
Kapına geleyim en güzel şekerleri ver bana.
İçten kahkahalar attıran sevincim ol ki ,
Alımlı,sevdalı bakışlarla temaşa edeyim seni.
Gümüş kaplamalı şekerlikten şeker ikram et,
Ürkek bir ses tonuyla içeriye davet et,

Bir gün daha oldu sabah
Sen sen ol alma sakın ah
Dostluğun hakkını ver
Ne olursan ol olma küstah!

Bir gece daha geçti ömürden.

“Ölüm, dostu dosta kavuşturan bir köprüdür”
Allah indinde makbul olan insanın hayırlı ömrüdür.
Bu fani dünya hayatının inişli çıkışlı yolları ise,
İnsanı olgunlaştırıp kemale erdiren bir törpüdür.

Ölüm, ayırır canı cananından nefis istese de istemese de!

Ölüm, bıraktırır insanı mezarda ameliyle baş başa.
Herkes gittikten sonra vurur başını istemeden taşa.
Çok hayıflanır anlayınca ölenin kendisi olduğunu,
Nedametleri fayda vermez derinden ahları çıkar boşa!

Ölüm, er veya geç bindirir insanı ayaksız tahtadan bir ata!