İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Canım dediklerin,
Çıngıraklı yılan çıkmışsa,
Gönlüne paslı çivileri çakmışsa,
Yollarına sinsice pusa kurmuşsa,
Ne yaparsın o zaman?

Gönül pınarlarım boz bulanık, aksa da akmasa da,
Zalim o yar bana celalli ve haşin baksa bakmasa da,
Göğsüne kin ve nefret bayrağını taksa da takmasa da,
O benim biricik yârimdir demeye devam edeceğim.

Yazdığım en manidar şiirlerimi okusa da okumasa da,

Gönül köprüleri nasıl kurulur?
Asil ve yufka gönüllere nasıl girilir?
Fikri güzel, gönlü güzeller nasıl sevilir?
Öğret bana anne!

Kimsesiz dul ve yetimler, nasıl kayrılır?

Ölesiye meftun olduğum ey canımın cananı!
İşin kolayına kaçmadan, bakarsan gözlerimin içine,
İnsanı tedricen yakan sevda kıvılcımlarını görürsün.
Canı gönülden hasbihal edersen benimle,
Sana nasıl sırıksıklam meftun olduğumu anlarsın.

Seversen onunu içten,
Mutlu olursun sahiden.
Küsmüş olsan da hayata
Doğarsın sanki yeniden.

Gidersen ona doğru,

O’na canı gönülden inanan,
Başı dumanlı karlı nice dağlar aşar!
Suyu buz gibi berrak bir pınar olur şarıl şarıl akar!
Gül sevdalısı bülbüller misali,
Gül goncalarından boynuna çelenk yapıp takar!

Oturdum insanlık sofrasına.
Önümde beş tabak vardı.
Birinde sevgi, birinde muhabbet, birinde Sadakat,
Birinde ahde vefa, birinde de vicdan ve merhamet vardı.
Hangisinden başlayacağımı düşünürken, kaşığımı sevginin olduğu tabağa uzattım.
İlk kaşıkta daralan ve boğulacak gibi olan gönlüm genişledi.

Oturdum yarla, aşk masasına
Göz attım aşkın yasasına.
Özene bezene yazdığım mektupları,
Koydum yarin kasasına.

Oturdum yarla, beraber

Ahlarım ve serzenişlerim var derinden!
Rüzgâr bile esmiyor artık eskisi gibi serinden!
Korkuyorum hem de çok,
Vicdan ve merhamet yoksunu zalimlerin şerrinden!

Artıkça artıyor, gam ve kasvetim.

Birini canı gönülden sevmek istiyorsan!
Ona menfaatsiz gidip geleceksin!
Kardeşliğin pekişmesini istiyorsan,
Kendine istediğini herkese isteyeceksin!