İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Artıyor her geçen gün bana karşı zalim ve gaddarlığın,
Tarih yazmamış henüz adı konulmamış böyle bir kabalık ve barbarlığın.

Beni küstürmek ve yaşarken öldürmek sanki hoşuna gidiyor,
Aklını başına devşir zira senin de sayılı ömür miadın tükeniyor.

İnsanı cennetlik eden sevgiler derin mezarlara gömülüyorsa,
İnsanlıktan nasiplenmeyenler sağda solda habire övülüyorsa,
Fikri güzel, gönlü güzeller herdaim hor ve hakir görülüyorsa,
İnsan gibi insan olanlar, böyle ortamlarda hiç rahatça yaşayabilir mi?

İnsan isen rahmani yollarda yürü,
Şehit kanı ile sulanmış topraklarda çürü.
Dört dörtlük bir çoban ol,
Dağılmasın güdtüğün sürü.

İnsan isen,

İnsanı seversen, Allah da seni sever!
Sen yaşadıkça iki yakan bir araya gelir.
Sayılı ömür miadın bittiğinde,
Adın hayırlı cümlelerle yâd edilir!

İnsanı seversen, cennetlik olursun!

İnsan insana, yapmamalı zulüm,
Hesabı verilecek, birer birer gelirse ölüm.
Zalim nefsin, istese de, istemese de gösterilecek,
Bu fani dünyada, yaşadıkların bölüm bölüm.

İnsan insanı, görmemeli hor ve hakir,

İnsanlar bir acayip olmuş anne!
İnsanlara kıymet veriyorsun olmuyor, vermiyorsun olmuyor!
Sevgi ve muhabbetle kucaklıyorsun olmuyor, kucaklamıyorsun olmuyor!
Neşe ve üzüntülerini işin kolayına kaçmadan paylaşıyorsun olmuyor,
Paylaşmıyorsun olmuyor!
Başına tac gönlüne sultan ediyorsun olmuyor, etmiyorsun olmuyor!

Al eline kalem ile kâğıdı yaz hal ve ahvalini!
Sen sen ol alma hiç kimsenin ah ile vebalini!
Rahmani yollarda içtiyaklı bir yolcu ol!
Kör şeytan tutmasın elinde nefsin dizginini!

Sevdalı yufka gönlümün harareti, her geçen gün artıkça artıyor.
İnsanlık sandalım durgun sularda bile batıyor,
Otuz kırk yıllık dost bildiğim arkadaş,
Menfaati için dostunu utanmadan bir anda satıyor.

Sevdalı yufka gönlüm, olmuş insan görünümlü canavarlardan bizar

Bana “üzülme kendini heder etme”
"Biraz da gül" diyorlar!
Gamzeli yanaklarıma gülmenin yakıştığını da biliyorum!
Ama içimden gülmek gelmiyor!
Çünkü şeref ve namus abidesi insanlar, per perişan, çar naçar bir haldeyken,
Ben nasıl gülebilirim?

Gönül dili daha bir hoş imiş konuşmasını bilirsen,
Cennet ehli olmaya yeter kemlik bilmeyen gönülleri fetedersen.
İnsanı insan belki de sultan eden iman şerbetini,
Aşk ve şevkle işin kolayına kaçmadan kana kana içersen.

En güzel dil, hal dili imiş tabi ki yaşamasını bilirsen,