İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Öğretim elemanı gördüm!
Olmuştu İmanı dini para.
Geleceği parlak talebesini sokuyordu ha bire zora
Taşıyamıyordu kendi kendini,
Bembeyaz sıfatlarını etmişti kapkara.

Öğretim elamanı gördüm!
Öğrenci velinimettir diye sıvazlıyordu başını sevgiyle.
Canı gönülden uğraşıyordu sıkıntı ve kederiyle.
Bir baba gibi merhametli anne gibi şefkatliydi,
Aklıselim düşünen her öğrenci anlatıyordu onu övgüyle.

Ey zalim sevgili
Hafıza mı bıraktın bende
Mazimi hatırlayabileyim
Yaş mı kaldı didelerimde
Öldüğünü duyduğumda ağlayabileyim

Bugünün işini yarına bırakmışsan,
Başkasının namusuna kem gözle bakmışsan,
Pınar olup boşu boşuna akmışsan,
Güzel gönlünü nefsin şeytani heves ve arzularıyla yakmışsan,
Nedametlerin hiçbir faydası olmaz!

Neden benden bu kadar çabuk bıktın,
Daha yolun başındayken suyumu sıktın,
Gürül gürül akan aşkın pınarlarımı,
Boz bulanık akıtıp bendini yıktın.

Neden hakkını vermedin bu sevdanın beni yaktın,

Ne desem yalan,
Sensin beni yâd ellere salan.
Yapmacık hareketlerle,
Sensin hayatımı eden talan.

Ne desem yalan,

Bir ömür dediğin nedir ki,
Coşkun akan pınar misali değil mi?
Ölesiye sevmek dediğin nedir ki,
Firaklarda bile hayatın devamı değil mi?

Mutlulukların en alasını yaşamak nedir ki

Nasıl ki şarap mahsenlerde kaldıkça yıllanıyorsa,
Nasıl ki kaldıkça değeri kat be kat artıyorsa,
Nasıl ki bir güzel endamıyla etrafındakileri cezp ediyorsa,
Sende şarap ol yıllan benim için gönüllerde,
Aydınlat gönül karanlıklarını ender güzelliğinle.

Unut beni diyorsun!
Ama sen her daim benden,
Asla yapamayacağım şeyleri istiyorsun.
Zira sen damarlarımda asil kan,
Sevdalı gözlerimde fer,
Dizlerimde takat,

Düşünürsen derin!
Kabrin olur pek serin!
Taşırsan kendi kendini,
Gül gülistan olur yerin!

İnce ele sık doku!