İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Yaşama şevkimi almışsın benden.
Bir hayır görmedim fiziği güzelliğinden.
Küstürmüşsün beni bana,
Düşen sanki bin parça olur vechinden.
Senin de iki yakan bir araya gelmez inşaallah!

Fikri güzel gönlü güzelleri sevmeyenlerden,
Gönül tarlalarına kardeşlik fidanlarını dikmeyenlerden,
Dostlarının ayıp ve kusurlarını setretmeyenlerden,
İkrah ediyorum ve ben yaşadıkça da bunu ikrar edeceğim!

Bindiği dalı kesenlerden, yediği tabağa pisleyenlerden,

Gidersen günün birinde sevdiklerinin toyuna,
Kınaların en alasını sür ellerine topuklarına zil tak oyna!
Mahirliğini göster oyna alımlı alımlı ispatla kendini!
Gözler güzel görsün baksınlar boylu boyuna!

Çık sevda meydanına görenler çalsın alkış üstüne alkış!

İnsan sahip olunca kamil bir imana,
Nedamet duyar geçmişte yaptıklarına,
İnsan gözyaşı dökmekten bir acayip olur,
Bir anda döner insanın hali pür yamana.

İnsan konuk ederse yüreğinde muhabbeti,

Artıyor her geçen gün bana karşı zalim ve gaddarlığın,
Tarih yazmamış henüz adı konulmamış böyle bir kabalık ve barbarlığın.

Beni küstürmek ve yaşarken öldürmek sanki hoşuna gidiyor,
Aklını başına devşir zira senin de sayılı ömür miadın tükeniyor.

İnsanı cennetlik eden sevgiler derin mezarlara gömülüyorsa,
İnsanlıktan nasiplenmeyenler sağda solda habire övülüyorsa,
Fikri güzel, gönlü güzeller herdaim hor ve hakir görülüyorsa,
İnsan gibi insan olanlar, böyle ortamlarda hiç rahatça yaşayabilir mi?

Unutma ki, yaradılmamışsın boşu boşuna,
Yaradana kul olmalısın gitmese de nefsin hoşuna!
Şeytani yollara tevessül edersen,
Heves ve arzuların çıkarır seni yolların en uçurumlu yokuşuna.

Bu üç günlük fani dünyada, yapman gerekenler var,

İnce eleyip sık dokumazsan,
Gelmez iki yakan bir araya.
Rahmani ilimlerle hem hal olmazsan,
Kezzap dökülür gönüldeki yaraya.

İnce eleyip sık dokumazsan,

Anne!
Hem bedenen hem ruhen çok yorgunum.
Öylesine yorgunum ki her yediğim içtiğim yavan geliyor bana.
Hiç mi hiç lezzet alamıyorum.
Özüm özüme küsmüş, damdan düşmüş gibiyim.
Hal ve ahvalim içler acısı.

Dünya nimetlerini acılaştıran ölümü, her daim tefekkür et!
Sıkıntı ve kederin, gam ve kasvetin oldugunda, kendine yet!
Unutma asla ve asla, kefenin cebi yoktur!
Doldur gönlüne doldurabildiğin kadar rahmani sevgi ve muhabbet!