İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Bakıp da gerekeni görmemek,
Gül bahçelerinde gül dermemek,
Vicdanın sesine kulak vermemek,
Sevdiğinin yoluna güller sermemek, nereye kadar?

Hayırlara vesile olmamak,

Tatsızlıklara karşı azalmış insanların mukavemeti!
Henüz koklanmadan kuruyor Muhammedi gül demeti!

Yazın temmuzunda yapaylıklar titretiyor insanı zangır zangır!
İnsanların riyakarlığı bağırtıyor ben gibilerini bangır bangır!

Viyana kapılarına kadar at sırtında giden ve dünyaya meydan okuyan asil atalarımızdı.
İki yakamızın bir araya gelmemesi ise kabullenemediğimiz hatalarımızdı.

Kağnılarla bombaları büyük bir şevkle taşıyan analarımızdı.
Bizi geri bırakan gerekenleri gerektiği gibi yapmadığımız ayarlarımızdı.

Ne, sevda kalemi olup yazmak istiyor,
Ne de, aşkın kağıdına bir güzel yazılıyorsun.
Ne, çektiklerim bitip tükenmek biliyor,
Ne de, zalimliğinden vazgeçiyorsun.

Ne, bahar mevsiminde güllerimi açtırıyor,

Nefsin şeytani heves ve arzularına uyarsan,
Meyledersin ister istemez fani dünya malına.
Kişiliğini ve benliğini satarsan,
Binersin şeytanın atına bakamazsın hal ve ahvalına

Nefsin şeytani heves ve arzularına uyarsan,

Üç maymunu oynamakla,
Boşu doluya, doluyu boşa vurmakla,
İnsanları çıkmazlara sokmakla,
Ne geçiyor elinize söylesenize!

Bindiğiniz dalı kesmekle,

Bir ömür dediğin nedir ki,
Coşkun akan pınar misali değil mi?
Ölesiye sevmek dediğin nedir ki,
Firaklarda bile hayatın devamı değil mi?

Mutlulukların en alasını yaşamak nedir ki

Ey zalim sevgili
Hafıza mı bıraktın bende
Mazimi hatırlayabileyim
Yaş mı kaldı didelerimde
Öldüğünü duyduğumda ağlayabileyim

Bugünün işini yarına bırakmışsan,
Başkasının namusuna kem gözle bakmışsan,
Pınar olup boşu boşuna akmışsan,
Güzel gönlünü nefsin şeytani heves ve arzularıyla yakmışsan,
Nedametlerin hiçbir faydası olmaz!

Neden benden bu kadar çabuk bıktın,
Daha yolun başındayken suyumu sıktın,
Gürül gürül akan aşkın pınarlarımı,
Boz bulanık akıtıp bendini yıktın.

Neden hakkını vermedin bu sevdanın beni yaktın,