İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Garip gurabanın, fakir fukaranın, sıkıntıları giderildiğinde,
Barış ve kardeşlik bayrakları dalgalandırılğında,
Sevgi ve muhabbet fedailigi yapıldığında,
Dünyalar benim olur sanki!

Fikri güzel, gönlü güzeller çoğaldığında,

Her daim aşk ve şevkle yalvarıp yakarıyorum yerin göğün sahibine.
Ben yaşadıkça muhtaç etmesin beni hiç kimseye.
Tiksinmişim tiksinebildiğim kadar insan görünümlü mahlûklardan.
Hakkımı asla ve asla helal etmiyorum!
Beni mukaddesat ile kandıran şerefsizlere!

Oturdum dertli dertli Dicle nehrinin kenarında,
Kendimi hapsettim yarin simsiyah saçlarının aklarında.
İşin kolayına kaçmadan sorguladım kendi kendimi,
Cevabını bilemediğim sayılı ömür miadımın sorularında.

Ha bire arkamdan vuruyorsun,
Niyetin var sanki beni öldürmeye.
Ha bire haşin haşin bakıyorsun,
Niyetin var sanki beni küstürmeye.
Ha bire beddua ediyorsun,
Niyetin var sanki beni yaşarken ağlatmaya.

Kurumuş bir yaprak gibiyim,
Dalımdan ha düştüm ha düşeceğim.
Zifiri Karanlık çıkmazlardayım,
Ha kayboldum ha kaybolacağım.

Ekmeği, elinden alınmış çocuk gibiyim,

Gönülllere giremediğinden,
Muhammedi gülleri, deremediğinden,
Hakiki aşk ve sevdaları, bilemediğinden,
Mazlumların gözyaşını, silemediğinden,
Haberin var mı?

Sevda ormanlarında el ele tutuşarak gezerken,
Bereket yağmurlarıyla sırılsıklam ıslanırken,
Yaşayacagimiz mutlu yillari birlikte konuşurken,
Göğsü beyaz bir güvercin aniden uçuverdi.

Sevdanın yüce dağlarına var gücümüzle tırmanırken,

Yar tarafından terk edilmenin zorluğunu,
Yadellerde yarin yokluğunu,
Ac iken başkasının tokluğunu,
Özgürlüğün güvercin misali uçurulduğunu,
Görmek, göğsümü daraltıyor benim.

Gel bana gül bana
Ver elini ver bana
Çoktandır görmemişem
Yüzünü göster bana

Sev beni yürekten

Küsmüşem özüm özüme,
Dökmüşler suyu közüme.
Yemin billah etmişem,
Yar inanmamış sözüme.

O yar beni benden almış,