İbrahim Cuma Şiirleri - Şair İbrahim Cuma

Memleketim vatanım!
Sana kurbandır canım...
Noel heyecanına;
Sızlamaz mı vicdanım?

Köküne kör ve sağır,

Millete, vatana, hakka yanarım.
Ezelden ebede hür bir çınarım...
Hakikate âmâ nesli kınarım
Mevlana misali belki ârifim...
Esaret çiğnemek, nesle teklifim...
Tarzıma nazır bir Mehmet Akif’im

Yüz yıllık tarihin son çeyreğine
Bin yıllık sayfayı açtı milletim...
Dişsiz canavarın şer yüreğine...
Ateşi, öfkeyi saçtı milletim.

Yeniden kuruldu şer ittifakı

Dorseyi bağladım, yüküm çok ağır;
Gönül feryadıma, gerçekler sağır..
Zalim felek yine gurbete çağır!
Boynumu büküp de basar giderim.
Gözüm hedefimde susar giderim.

İlk gurbetim, ilk göz ağrım
İkisini sende gördüm
Yıllar geçti yanık bağrım
Aşk kapıma duvar ördüm

O buluşma olmasaydı

Dünya yalan değil de; yalan yaşayan, yalan!
Hakk yolunda ilerler, hakikat yolu bulan.
Hırs yerine adalet; nefis yerine iman...
Hakikatten kaçanın, hali sonra nicedir?
Bilirim ki bu hayat; karmaşık, bilmecedir...

Bir boğaz harbi ki! destanı bitmez…
Oğluma anlatsam, yüzyıllar yetmez!
Bu kutlu vatanda artık gün batmaz…
Kınalı kuzular, kanlı yazılar…
Dinledikçe her gün yürek sızılar

Oku dedin okudum sayfa sayfa
İnançla, aşkla, umutla okudum.
Seni aradım sayfalarda
Yaprak yaprak çevirerek;
Satırlara gömülerek aradım...
Seni ararken buldum kendimi.

Kitaplardır uygarlığın ışığı,
Okudukça; karanlıklar azalır.
Kütüphane, yıldızların beşiği
Her ziyaret ruhunuza kâr kalır

Damla damla göl olur ya çukurlar

Karanlık geceyi aydınlatmaya;
Bir Ayhan olmalı, özünde maya
İnanıp açmalı eli semaya
Peşine düşmeli Kızıl Elma’nın

Mayayı Ay Hanım kurmuş olmalı