İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Yaradana kul olmak, yaratılanı sevmek
Hakk yolunda yürüyen erenlerin yoludur.
Güzel çirkin demeden insan olanı sevmek
Gönül gözüyle bakıp görenlerin yoludur

Günahkâr kula nefis her şeyden önce gelir

Durağan bir gece yarısı
Sessizlik, sensizlik duygularına esir
Bir iç hesaplaşmaya teslim oldu yüreğim
Sonunda işgal etti tüm ruhumu anılar
Aklımı çeldiler alıp götürdüler beni
Yolların çamur ama duyguların tertemiz olduğu o günlere

Kalbimi inleten hasretten çile
Gözlerimden akan sel oldun bana.
Gidişi durdurmak artık nafile
Gönlün sahibiyken el oldun bana

Sevip sevilmeye geç kaldık demem

Bırakıp gitmişti kadın adamı;
Yalvaran gözlerle “Gel” dedi adam!
Başına yıkıldı dünyanın damı;
Bu yangının sonu “Kül” dedi adam!

Yalnızdı, hayattan bıkmış gibiydi;

Yoruldum, ben bu aşkın heybetinden yoruldum!
Yâri sevmekten değil, hasretinden yoruldum!
Aşılması imkânsız engeller olan yolda
Yaşlanmış bir bedenin gayretinden yoruldum!

Yoruldum yorgun kalbi inletmekten yoruldum;

Yoktan var edilen bir ordu ile
Düşmana saldırıp varmak menzile
Pek kolay değildir yokluk içinde
Savaşmak her gün dert, her günü çile

Almak için güzel İzmir’i geri

Yıllardır acılara yurt yüreğin,
Sancılara gebe.
Bir yerler de konuşsa da densizin biri
“ Kadın iffetli olmalı,
Toplum içinde gülmemeli” dese de;
Sen iffetini yüreğinde sakla.

Ey oğul gülümse, içerin rahat;
Tatlı kahkahayla kalk yatağından.
Aynadaki sana bir öpücük at;
Yarına umutla bak otağından.

Aç perdelerini sonuna kadar

Her şeyi bilirim dedikçe insan
Bilmeyi unuttuk, haberimiz yok!
Olunca içinde yarına tasan
Gülmeyi unuttuk, haberimiz yok!

Hepimiz yolcuyuz dünya ise han

Sen gittin gideli sevgiye açım
Hasret uyutmuyor, haberin var mı?
Resmine bakmaktan ağardı saçım
Kollarım tutmuyor, haberin var mı?

Ne gecem bellidir ne de gündüzüm,