İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Ömür bitmek üzere hala akıllanmadık
Başkasının dediği doğruyu duymuyoruz
Söylenen yalanlardan bile hiç kıllanmadık
Birlik olalım diyen dillere uymuyoruz
Her nedense iş işten geçmeden aymıyoruz.

Şair, İstanbul’a gitmek istersin,
Sordun mu, İstanbul seni ister mi?
Sen yine kurduğun hayali hayra
Yordun mu, İstanbul seni ister mi?

Bir idik iki olduk,
İki idik beş olduk
Yıllar büyüttü bizi
Parlayan güneş olduk

İki oğul beleşten

Şiir dünyasında sevgi ararım
Kin tutmam, kâinat bilsin isterim.
Dostum dediğimi her gün sorarım
Dostluğum kalplerde kalsın isterim.

İnsanız, hır gür de olmalı elbet

İstiklal Marşı’na nazire.

Sönmese de yurdumun şafağındaki sancak
Korkarım bölünüyor memleket ocak ocak
Elbette milletimin yıldızı, parlamalı

Sebep sorma kalp yarama,
Aşk yolunda çok talandım.
Kendince suçlu arama,
Suçlu bendim, kalp çalandım.

Hem hayal de, hem rüya da;

Bin dokuz yüz elli beş yılının Mayıs ayı;
Herkes bir endişeli, baba, amca ve dayı!
Bir kız doğdu dünyaya, güzellerin güzeli;
Doğumuyla, her gece kıskandırıyor ayı!

Ve yıllar büyütüyor masal prensesini;

Çocuk çağında evlenir diyebiliyor diyanet(!)
Bu fetvayı veren diller kırılmasın da neylesin!
Anaların ayağının altında değil mi cennet?
Kadınlara kalkan eller kırılmasın da neylesin!

Sevmek, sevilmek yasaktır; gönül sesine uymazlar.

Gülüşüne şer mana yüklenir etrafından;
Yaşamdır yasaklanan, kötü gözle bakılan.
Bir yastıkta yattığı kocası tarafından;
Kadındır hırpalanan, göz hapsine tıkılan;
Arkadan bıçaklanan, ya da kurşun sıkılan.

“Şiirden anlayan adam sevmeli,
Şiir gibi bakan, şiir kadınlar!”
Sevmeli ki boşa dönmesin dili!
Aşka şekil veren sihir kadınlar!

Aşka aşık yürek kalsa biçare