İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Hasretin darası olmaz
Her haliyle çok ağırdır
Sanma ki yarası olmaz
Kanamadıkça yağırdır

Ak çoğalsa da saçında

Sen bana aşk adına sunulan ilk hediye,
İlk heyecan, ilk sevi, ilk göz ağrısı idin
Anılara sakladım kimse görmesin diye
Dillendiremediğim gönül çağrısı idin

Ne zaman açıversem hatıra defterini

Bire dostlar, şiirdaşlar,
Hatırlayın Coşari’yi
Can pareler, can gardaşlar,
Hatırlayın Coşari’yi

Çarşamba’nın toprağından

Kanatlanıp uçacağım.
Bitsin artık tüm işkence,
Uzaklara kaçacağım.

Kardan yatak, çelikten yay;
Bulutlardan ise yorgan;

Yine aklıma düştün, kalmışım sözlerinde;
Aşkın ışıltıları parlıyor gözlerinde.
Sorgularım kendimi bu yol nereye gider;
Kurtulamam, yine de yürürüm izlerinde.

Yine aklıma düştün, bir bahar gecesinde;

Ey aşk ile dillerden dökülen kutsal sözler!
Hani sizler en fazla övgü hak edendiniz?
Siz, ey kalp sancısıyla ağlayıp duran gözler!
Bu sevda meydanından sessizce gidendiniz?

Ey hasret yangınında küle dönmüş şiirler!

Yıl dokuz yüz elli üç, günse Temmuz’un biri;
Tan yeri ağarmakta, vakit sabahın dördü.
Bir doğum oluşmakta, dile düşer tekbiri,
İlk nefes aldı bebek; ağladı, gülüverdi.

İç sesi haykırsa da uzaktaki dağlara,
Kuşlara sitem etti dadanınca bağlara.

Ne dağ duymuş ne kuşlar yükselen iç sesini,
Akıl, tüketme diyor boş yere nefesini.

Sen babamdın, çınardın, birden yokluğa gittin;
Doktorda kaldığımda ilk aklıma gelensin
Bir özel günde değil, sen hep çokluğa gittin;
Her korda kaldığımda ilk aklıma gelensin!

Akla her düştüğünde sıklaşırsa nefesler
İlk aşkın yangınına tutuldunuz demektir
Seni garip meçhule çağırıyorsa sesler
Aşk denen canavara yutuldunuz demektir

Ana sütü kadar can, ana sütünce helal!