İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

..................................Dursune EKİM’e

Bir asra yakın ömür, kader diye yazıldı;
Ölüm-yaşam arası bir nefeslik ince hat!
Ömür üstüne yaşam tırnak tırnak kazıldı;
Yüzünde ki yılların yorgunluğudur heyhat!

Beden senden uzak olsa ne olur
Ruhumu ruhunla sardıktan sonra
Elim elden uzak kalsa ne olur
Dilinle merhemi sürdükten sonra

Kader sınır koydu sürelerime

Ey sevgili anlasana,
Gülüşlerin kalbime şok!
Sakın sonra deme bana,
Zaten sondan sonrası yok!

Çiçeklenmiş iki gözün,

Yağmurda başına göçüyordu dam;
Bilir yoksullukla öleceğini.
Eli çenesinde düşünür adam;
Oğlunun, kızının geleceğini…

Her girdiği sınav ömür bitirdi;

Sormuştun ya: “Sen niye bu kadar sevdin” diye;
Ne çok sebeplerim var seni aşkla sevmeye!
Bana lütfedilmişken böyle güzel hediye;
Dil sussa yürek başlar, seni her gün övmeye!

Verdiklerin ölçülmez ne parayla ne pulla;

Ey çaresiz derdimin sebebi hikmeti yar!
Unutma ki yaşanan mevsim hala sonbahar.
Madem benim iklimde hüküm sürmeyecektin,
Neden kar boran oldun, neden estirdin rüzgar?

Madem aşkı benimle yaşamayacaktın sen!

Madem Atatürkçüyüz, madem liderimiz O!
Gösterdiği hedefe beraber yürüyelim.
Vatan, millet ve bayrak, bütün ederimiz O!
Şehitlik makamına beraber yürüyelim.

Düştüğümüz kuyunun görünmüyor ki dibi;

Kalbi hararet bastı, sabır taşından su ver,
Yeter feryat ettiğin, sabır eyle, susuver,
Aklım akıl verse de, vazgeç sevdadan diye;
Ne bu sevdadan vazgeç, ne köşene pusuver.

Sevgili, aşk çölünde beni aşkınla susat!

Ölüm sebebi midir bilinmeyen nedenler,
Adressiz kurşunlarla tüm yürekler közlenir.
Toprağın altı için üstünü yok edenler,
Söz barışa geldikçe nazlandıkça nazlanır.

Nalıncı keseriyle tüm dünyayı yontan güç;

Kendi emeğiyle doyuyor aslan
Ne doka bel bağla ne aça yaslan
Ey kalem, suçlu kim diye sor, seslen!
Zalimi methedip saklayan suçlu

Geceler zor varıyorsa sabaha