İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

On yedi Ağustos yıl doksan dokuz
Toprak homurdanır durur derinden
Kocaman ağaçlar, evler, köprüler
Birkaç saniyede koptu yerinden

İnsanlar insanlar nefeslerini

Kalp unutmaz! Aşk için diz çöktüğü günleri;
Can unutmaz! Gözlerden yaş aktığı günleri;
İnkârı mümkün müdür bütün yaşananların?
Dil unutmaz aşk için dil döktüğü günleri.

Sevdim dedimse sevdim, sevdiğimi özlerim.

Gayrı hastalıklardan bahsetmek konuşmak yok!
Bahsettikçe çoğalıp şımarıyor dertlerim.
Dik durup dinç kalmak var, tekrardan tanışmak yok!
Dinç kalırsan bedenden şamar yiyor dertlerim.

Yanı başına almış ölüm korkularımı,

Beraber yaşamıştık mutluluğu kederi;
Şimdi bırakıp gittin, yüreğim naçar bende!
Kader yazgıdaşlığı idi gardaşlığımız;
Senden sonra hangi gül lütfedip açar bende!

Elli yıl ayrılmadı yaşam çizgimiz bizim

Dinle, ihanet edip arkadan vuran illet! ..
Mehmedim ne toprağın, ne dağın yabancısı.
Unutma ki ihanet ettiğin yüce millet,
Alışıktır, vursa da kalbe kardeş sancısı,
Ne vatanın ne da al bayrağın yabancısı.

Asfalt şeritle sarılmış Karadeniz kıyıları
Kendine kızgın dalgalar dövüp durur kayaları;
Karadeniz insanını göçe zorlar taşlı toprak;
Gurbeti yurt eyleyenler, sayılmıyor sayıları.

İbrahim’ken bir kendimdi etkilenen söylemimden.
Ömrüm boşa geçti diye zaman zaman telaşlandım.
Ne zaman Coşari oldum, şiir düştü kalemimden;
Unutulmayı unuttum, ölümden bile hoşlandım!

Bundan sonra ömrün yolu kâh güneşli, kâh bulutlu;

Yarabbi sen büyüksün, kararın tartışılmaz.
Neylersen hoş eylersin, gücünle yarışılmaz.
Vuslata giden yola örüp gurbet duvarı;
Hoşu nahoş eylersin, sebebi anlaşılmaz.

Kalp denilen zafiyet yaratmışsın ki solda;

Ne okumuş ne yazmışım,
Yüzüm yazıya düşmeden!
Kendi kendimden bezmişim
Sızım yazıya düşmeden!

Zemherinin ardı bahar

Yaşadığım duygular yığıldıkça içime
Zamanın vitrininde asılmışlar sicime
Duygular denizinde sevişen kelimeler
Anlamlar yüklendikçe döner başka biçime

Yağmur soğuk havayı bekliyor yağmak için