İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Sen hiç dilinin ucuna gelen
Kelimeleri yuttun mu?
Ben, yuttum!

Yüreğimin sarıp sarmaladığı resmi,
Dilimin pelesenk ettiği ismi,

Yoksulluk kabahat mi?
Biz birer güldük beyim!
Kader miydi, fıtrat mı?
Biz neden öldük beyim?

Okumak için geldik,

Kapıldın baht rüzgârına, kar olup donmayı bildin!
Toprağa düştün eridin; bir dedin, dönmeyi bildin!

Kavuşmayı yok sayanın kader bakmaz gözyaşına,
Sevgilinin yokluğunu var sayıp anmayı bildin!

Dün bu güne ışıktır yakmasını bilene!
Her olay bir tecrübe bakmasını bilene!
Yürürüz Cennet ile Cehennem arasında;
Hayat göğe merdiven çıkmasını bilene!

Boynunda sevda vebali düştüğü aşk deryasından,
Yorgun gönül boğulmadan nasıl çıkar, bilmiyorum?
Birbirlerine doymadan çekip gidenin yasından,
Yorgun gönül dağılmadan nasıl çıkar, bilmiyorum?

Harfler karma karışıkken, dil bu kadar telaşlıyken;

Cumhuriyet uygarlığın ışığı
Karanlığın nuru olduk sayende
Türk milleti Cumhuriyet aşığı
İnsanlığın piri olduk sayende

Destan yazdık demir ağlar örerek

Sevenin hatası yok, olsa da günahı yok!
Lakin yolu karanlık, belli ki sabahı yok!
Tüm marifet yürekte, akılda dilde değil;
Onun da aşk adına söyleyecek ahı yok!
Seven hasret çekecek, çekmemek elde değil.

Beden ayrı ayrı olsa da gardaş;
Yaradanımız bir, gülümüz birdir.
Kökte ayrıysak da olmuşuz sırdaş;
Yazıda, sohbette dilimiz birdir.

Güzellik dokuruz tezgâhımızda

Bir ilk göz ağrısıdır, birden büyük yok dedin;
Ben de biri aradım; bir dedim bire döndüm.
İki, üçü ararsan ortalıkta çok dedin,
Bir için kalp taradım, bir dedim bire döndüm.

Divane olmuş gönül sevda yolunda hasta,

Ölüm kapınıza dayandığında,
Canını sıkmanın bir faydası yok
Yaşam denen düşten uyandığında,
Ağlayıp, korkmanın bir faydası yok

Yakasız elbise giydiğin zaman