İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Sarıkamış üstünde beyaz bir ölüm,
Bile bile donmak zulümdür zulüm,
Aç, sefil, yürüyor morarmış beden;
“Ah” bile demeden soluyor gülüm.

Düşman ateşiyle yanıyordu kar,

Savaş çocukları acıya doğar;
Börkün mü ağırdı, kürkün mü çocuk!
Ateş seni yakar, su seni boğar;
Korkun mu çoğaldı, ürkün mü çocuk!

Barut kokusuyla yanıyor genzi,
Ekmek kokusuna hasretken çocuk;
Tozlanmış yüzlerde ter boncuk boncuk,
Ölüm korkusuyla soluyor benzi.

Çocuk karanlıkta bulmuş uykuyu

Göğe yol mu buldunuz, yükseklerde adınız?
Sanmayın karanlıklar ziyadar sayenizde(!)
Saray duvarlarını alkışla yağladınız;
Demirler altın gibi parıldar sayenizde(!)

Makam mevki uğruna iftira durmadıkça;

Düşünürken karların altında kara kara;
Saçını okşayacak rüzgârı bulmak için,
Bir kardelen boy atmış karları yara yara.

Aşk arayan her gönül asidir dimağlara;
Ve bir şair yüreği bahtının rüzgarına,

Yorulmuştu uykuda memleket hasretinden;
Bir bahar sabahında Mehmetçiğim uyandı.
Bütün beden terliyor yüreğin gayretinden;
Bir kurşun cana değdi, canım canında yandı!

Bugün Kuran’ı açıp, emrine bakan var mı?
İnandığımız dini incele bak, kan var mı?
“Tüm Müslümanlar kardeş” derken yüce peygamber,
Allah’ın adı ile böyle can yakan var mı?

Hoca görünüyorsun, omuzlarda sakalın;

İlim için yaptığın tüm hamleyi
Kör cehalet karanlığa götürür.
Özenle kurduğun uzun cümleyi
Küçücük gördüğün nokta bitirir.

Söyleyecek çok şeyi var gözlerin

Bitti bitmez denilen koskoca ömür bitti
Sustu bütün nefisler, en son nefes de bitti
Bitti anam diyerek sarıldığım nur bitti
Altmış yıldır duyduğum mübarek ses de bitti

Ateş sardı gönlümü, damlalar yanağında

Biz çocukken daha mı büyük düşünürdük ne?
Kollarımızı açar dünyayı kucaklardık.
Bez bebekler korkmazdı, ağlamazdı haline,
Zalime karşı onu bağrımızda saklardık.

Biz küçükken büyüktük! Ağlasak da çok zaman,