İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Aşk dediğin bir nokta başı sonu yok bunun
Her atılan virgülde kızıl bir döngü sevda
Sevdiğine hasretten inleyen her mecnunun
Yaşadığı çöllerde kızıl bir döngü sevda

Aşklar vardır, baharı yaşatır başlangıçta

Anadolu bağrında kardeş kardeşken dünde,
Parladı söndü çelik, iki kalp iki delik
Uçtu iki güvercin birbirine zıt yönde
Dövüşende bilmiyor nefret kaç dövüşmelik

Al aynı al, el aynı, dil aynı dil idi ki

Önce kendime gittim / Mevlana’nın özüyle
Yunus’u boca ettim / baktım gönül gözüyle

Kan varmıyor beyine / duygular taştı yine
Erenler meclisine / çöktüm gönül gözüyle

Dedim gönül boşa yanma sakın ha
Dedi yanmam benden sana söz dedi
Güzel görüp kıpırdanma sakın ha
Yine düştü yüreğime köz dedi

Kıvıl kıvıl saçlarında kıvrıldım

Akşam kasvetli düşer Göğceli’nin üstüne
Ayağa kalkmış mermer tabut kadar serindir
Kaçınılmaz bir sondan, bu korku, ürperti ne
Gizemli sessizlikte gece ölenlerindir

Herkes razı demek ki bir yatımlık yerinden

Dudakları titredi adını anamadı
Gönül acı bilmezdi aşkı sormadan önce
Hasretin acısına yürek dayanamadı
Ateş kendini yaktı suya varmadan önce

Fırtına öncesinin çıldırtan sessizliği

Ey gençlik! Soruyorsun, “Onlar dediklerin kim? ”
Otur da anlatayım sana bir bir onları
Kafa Osmanlı kafa, Anadolu’da mukim
Onlar, padişahlığın hevesli torunları

Her türlü senaryoyu yazan çizen kuran o

Toprak doğurgandır toprak anadır
Yağmurun hasreti toprağa gülüm
Gönlümde damlalar senden yanadır
Damlanın özlemi yaprağa gülüm

Bir fırtına vurmuş çiçeğe dala

Sen benim yavrumun yurdundan geldin
Onu da sımsıcak sardın mı güneş
Benden önce onla muhatap oldun
Halini hatrını sordun mu güneş

Zor günümde başucumda yok idi

İnsan gurbet çocuğu, gurbetse buzul dağı
Bir ömür boyu titrer gözlerdeki çırağı.
Garip, şaşırıp kalır gurbet mekânlarında
Ne köyler kendi köyü, ne bağlar kendi bağı.

Ya bir dilim ekmeğe, ya sevgili ardına