İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Dedim gönül boşa yanma sakın ha
Dedi yanmam benden sana söz dedi
Güzel görüp kıpırdanma sakın ha
Yine düştü yüreğime köz dedi

Kıvıl kıvıl saçlarında kıvrıldım

Akşam kasvetli düşer Göğceli’nin üstüne
Ayağa kalkmış mermer tabut kadar serindir
Kaçınılmaz bir sondan, bu korku, ürperti ne
Gizemli sessizlikte gece ölenlerindir

Herkes razı demek ki bir yatımlık yerinden

Dudakları titredi adını anamadı
Gönül acı bilmezdi aşkı sormadan önce
Hasretin acısına yürek dayanamadı
Ateş kendini yaktı suya varmadan önce

Fırtına öncesinin çıldırtan sessizliği

Ey gençlik! Soruyorsun, “Onlar dediklerin kim? ”
Otur da anlatayım sana bir bir onları
Kafa Osmanlı kafa, Anadolu’da mukim
Onlar, padişahlığın hevesli torunları

Her türlü senaryoyu yazan çizen kuran o

Toprak doğurgandır toprak anadır
Yağmurun hasreti toprağa gülüm
Gönlümde damlalar senden yanadır
Damlanın özlemi yaprağa gülüm

Bir fırtına vurmuş çiçeğe dala

Sen benim yavrumun yurdundan geldin
Onu da sımsıcak sardın mı güneş
Benden önce onla muhatap oldun
Halini hatrını sordun mu güneş

Zor günümde başucumda yok idi

İnsan gurbet çocuğu, gurbetse buzul dağı
Bir ömür boyu titrer gözlerdeki çırağı.
Garip, şaşırıp kalır gurbet mekânlarında
Ne köyler kendi köyü, ne bağlar kendi bağı.

Ya bir dilim ekmeğe, ya sevgili ardına

Ben sevda hamalıyım, yüküm güneştir benim
Sevdikçe çoğalırım köküm ateştir benim
Toprağında kavruldum bu ceberut gurbetin
Hasretten yanan gönlüm bir çilekeştir benim

Ey akşam güneşini saçlarına vuranlar

Şair Mirdoğan’ın “Gönül Bahçesi” şiirine naziredir

Arayan belayı, Mevla’yı bulur
İstanbul ağlasın sırası elbet
Terkedilmiş yürek virane olur
Mağlup köle yeri burası elbet

Ben, ilk kez babamdan duydum ismini,
Gönlüme sımsıcak aktın Atatürk.
İlk kez Alfabe’de gördüm resmini,
Bana babacanca baktın Atatürk.

Aydınlık dediler, saçını çizdim.