İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Ansızın bitti masal;
Bir varmış bir yokmuş misali!
Sevmek, Akdeniz kadar yangın;
Sevmek, Karadeniz kadar hırçın!
Yaşarken anlamıyor insan
Şiir olup aktığını anın

“Benim için şiir yaz” dersin dünya güzeli!
Adını zikrettin de şiir yazılmadı mı?
Kulağa fısıldanır sözlerin en özeli,
Kalbimi teklettin de şiir yazılmadı mı?

Gönlümü ısıtacak kor var ise sözünde;

Gönül verdiğimi yakın sanmıştım
Hayli uzaktaymış durduğu yerler
Sitemini bile lütuf sanmıştım
Göverir diliyle vurduğu yerler

Sohbet uzadıkça açıldı ara

Acı sarıp sarmalar her gün dövülenleri,
Yedi sülalesine sayıp sövülenleri,
Bir yudum mutluluğa razıydılar her biri;
Sokaklar kabullendi evden kovulanları.

Kendinden dışlayınca öz ve üvey babalar,

Gündüz homurdanıp dururken deniz,
Gece yorgun balıklar kadar sessiz.
Kucaklaşan kum tanesi ve çocuk,
Sokak lambaları kadar kimsesiz…

Onlar sokakların yalnız çocuğu,

..................................Dursune EKİM’e

Bir asra yakın ömür, kader diye yazıldı;
Ölüm-yaşam arası bir nefeslik ince hat!
Ömür üstüne yaşam tırnak tırnak kazıldı;
Yüzünde ki yılların yorgunluğudur heyhat!

Beden senden uzak olsa ne olur
Ruhumu ruhunla sardıktan sonra
Elim elden uzak kalsa ne olur
Dilinle merhemi sürdükten sonra

Kader sınır koydu sürelerime

Ey sevgili anlasana,
Gülüşlerin kalbime şok!
Sakın sonra deme bana,
Zaten sondan sonrası yok!

Çiçeklenmiş iki gözün,

Yağmurda başına göçüyordu dam;
Bilir yoksullukla öleceğini.
Eli çenesinde düşünür adam;
Oğlunun, kızının geleceğini…

Her girdiği sınav ömür bitirdi;

Sormuştun ya: “Sen niye bu kadar sevdin” diye;
Ne çok sebeplerim var seni aşkla sevmeye!
Bana lütfedilmişken böyle güzel hediye;
Dil sussa yürek başlar, seni her gün övmeye!

Verdiklerin ölçülmez ne parayla ne pulla;