İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Çocuksam da görür gözüm
Suçu neydi ölen kuşun
Tetiği çekene sözüm
Çocukları bulur kurşun

Hani sokaklar bizimdi

Üstünde kumdan kale, altında ziftten nehir;
Can alıp can verdiler kale için sultanlar.
Ölümden kaçanları uzağa atar şehir;
Islanmış patiklerin içine düştü canlar.

Defnenin dallarında kanlanmış tomurcuklar;

Kurtuluş Savaşı’nın şanlı kahramanları,
Olmasaydı ortada kalacaktın be nankör!
Kaçmasaydı hainler ve devlet düşmanları,
Sen İstanbul'u nasıl alacaktın be nankör!

Bilmez misin milletin durumu ne haldeydi;

O her gün yolumun üzerindeydi
Birden takılmıştı bakışlarıma
Zamanla yüreği gönlüme değdi
Ve sevda yüklendi akışlarıma

An be an yapıştı gözlerim ona

Aldığım terbiyeyle, gördüğüm eğitimle,
Tarih boyunca beni ben yapan ilkem nerde?
Çağdaşlığı yol bilen adil bir yönetimle,
Atatürk’ün izinde yürüyen ülkem nerde?

An gelir aklıma düşersin birden
İçim özleminle doluyor, kesin!
Döner misin bilmem gittiğin yerden
Gözlerim arıyor seni. Nerdesin?

Hasretin koruyla eritir beni

Ne yerde ararım ne gökte seni,
Nerde aranırsan ordasın Tanrım.
Hem az da ararım hem çokta seni,
Aklımın olduğu yerdesin Tanrım.

Kâinat ispattır var olduğuna,

Güzelliğin nurundan güneş gibi doğulur
Gözün derinliğinde seven kalpler boğulur
Siyah saçlar rüzgârda omuzuna dağılır
Kalemim güzelliği övmesin de ne yapsın?

Çok geç bulunmuş bir aşk bu yaşam yarışında

Çocuksu gözlerle baktığı zaman,
En yüce varlıktan biri öğretmen!
Küçük kuş yuvadan çıktığı zaman,
Minik ayakların feri öğretmen!

Öğretmen, bir güneş çocuk yüzlerde;

Beyaz yakalıklı siyah önlüklü
Yamalı pantolon, yırtık dizlikli
Küçücük çocuktum kırık gözlüklü
Öğretmen, kem gözle bir kez bakmadı

Babam sert adamdı, o babacandı