İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Ey canımın cananı! Bu kadar büyüklenme;
Kalbimde taşıdığım senden büyük sevdan var.
Terk edip de gönlümün vebalini yüklenme;
Bıraktığın yürekte, senden büyük sevdan var.

Hasretlerde kalmış da bağrı dağlı olmamış;

Bana senden başka canan gerekmez
Bir evlat nefesi, bir de sen gerek
Diliyle yalanı sunan gerekmez
Bir gönlümün sesi, bir de sen gerek

Her gece gördüğüm sensin rüyada

Derler ki
Ressam çizdiğine,
Şair yazdığına aşık olurmuş.

Çocukluğumda
Sınıftaki saçı örgülüye aşıktım

Hani bütün çocuklar geleceğindi senin?
Kalbine canavarlar doldurdun insanoğlu!
Senin yüzünden ölür ana karnında cenin,
Sen kendini öldürdün, öldürdün insanoğlu!

Önce Halepçe sonra İdlib’de kin güdenler;

Neden gönlü ona verdin ey şair?
O seni sevmedi sen onu sevdin!
Onsuz hayat olmaz derdin ey şair;
O seni övmedi sen onu övdün!

Aşk adına kayboldukça ruhiyat,

Gösterdiğin sevda bir lütuf muydu?
Söylesene bu aşk evvel nerdeydi?
Senle tanışmamız tesadüf müydü?
Zaman geçti, mekân ayrı yerdeydi

Yan yana gelmedi el tutuşmadı

Orası da sessiz mi şair?
Ben gecenin sesini dinliyorum şu an
Ağustos böceklerini duyuyor
Dans ediyorum kelebeklerle

Ey yar kalbimden alıp taşlara koyduğun aşk,
Canımdan can koparmak, nasıl sonlatılır ki?
Özlemini çektiğin birine duyduğun aşk,
Kalben yaşanamadan nasıl anlatılır ki?

Yangın desem alev yok, ateş desem duman yok!

Toprak altına doğru aşkı sürükler nehir;
Gökten alev yağıyor, dağlardan erimiş taş;
Bizi de davet etse Pompei denen şehir;
Taş kesilsek seninle bedenler sarmaş dolaş.

Donmadan önce uyur hasretten yorgun beden;

Cahil kalplere nifak tohumu eken şeytan;
Kendi şeytanlarınla coştukça coşuyorsun.
Duygusalı oynayıp gözyaşı döken şeytan;
Gizli hayal peşinde koştukça koşuyorsun.

Satılmış yüreklere neşeyle gelen şeytan;