İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

Her baba çocuğunun masalındaki devdir,
Her baba gönülleri ısıtan bir alevdir.

Benim de devim vardı; yamandı, pek yamandı.
Gözümde, tüm devleri yenen bir kahramandı.

İnsan insan oldukça
Bütün insanlar bizim
Kalpte vicdan kaldıkça
Bütün insanlar bizim

Kırk çeşit dönse de çark

Ana-baba sağsa da yetimiz sokaklarda;
Yalnızlık bize kader ve haktır canım abim!
Soğuk taşlara tutsak etimiz sokaklarda;
Size hak olan bize yasaktır canım abim!

Bizden çok koruyorken kapındaki tazını,

Çeşme başında güzel
Yirmi yaşında güzel
Gözümün izi kaldı
Karakaşında güzel

Su doldurmuş tasına

Mevsim kış, kar bezekte, hava bir hayli soğuk
Okuluna gidecek parmak kadar bir çocuk
Dede yaşlı ve yorgun, öksürür boğuk boğuk
Karda yol açarken ter alında boncuk boncuk

Çocuk cılız ve yorgun, yükü bir hayli ağır

Ne zaman ki başlarlar yağmurlar delişmeye,
Damlayla beslenen göl başlıyor gelişmeye,
Yol ağzına kurulmuş oymalı mermer duvar,
Kayadaki sızaktan can gelirdi çeşmeye.

(Şair dünyasından)

Samsun’da bir derya şiir dünyası
İçinde bütün gün yüz Hasan abi!
Gerçek olur ise şair rüyası

Ey dizleri ağrılı, saçının tamamı kır,
Yaşlı ve yorgun adam; seni çağırır bozkır.
Sana uzanan dostluk eli geri çevirme;
Ne sevdiğini küstür, ne de kalplerini kır.
***

Yolun kenarında çocuklar.
Oyun oynuyor kardeşçe.
Erkeği, kızı,
Çerkez’i, Laz’ı,
Kürt ile Türkü.
Kavgasız, gürültüsüz,

Nasıl duymazlar nasıl, çocuk çığlıklarını!
Ölüler kadar sağır duran kalabalıklar.
Dalgalar bulamazken derya sığlıklarını;
Toplasan tam olmuyor dağınık ondalıklar.

Dini zulmüne sebep gösteren mushafsızlar,